نوشته‌ها

درگیر شدن مغز به کووید ۱۹ از درگیر شدن ریه خطرناک‌تر می باشد

سکته مغزی بعد از کرونا

درگیر شدن مغز به کووید-۱۹ از درگیر شدن ریه خطرناک‌تر است

درگیر شدن مغز به کووید-19 از درگیر شدن ریه خطرناک‌تر است

پژوهشگران آمریکایی در بررسی جدید خود روی موش‌ها دریافته‌اند که حمله کروناویروس به مغز حتی با وجود بهبود یافتن ریه‌ها می‌تواند عوارض شدیدی را به همراه داشته باشد.

 

به گزارش ایسنا و به نقل از ساینس‌دیلی، پژوهشگران زیست‌شناسی “دانشگاه ایالتی جورجیا”(Georgia State University) در بررسی جدیدی دریافته‌اند که آلوده شدن مجاری بینی موش‌ها به کروناویروس، حمله سریع و شدید مغزی را در پی دارد که به بروز بیماری‌های شدید منجر می‌شود؛ حتی پس از آنکه ریه‌ها با موفقیت از ویروس پاک شوند.

 

پروفسور “موکش کومار”(Mukesh Kumar)، پژوهشگر ارشد این پروژه گفت: یافته‌های این پژوهش، برای درک دامنه وسیع نشانه‌ها و شدت بیماری در انسان‌های مبتلا به کووید-۱۹ پیامدهایی دارند.

 

وی افزود: فکر کردن به این که کووید-۱۹ چیزی بیش از یک بیماری تنفسی نیست، لزوما درست نخواهد بود. هنگامی که کروناویروس مغز را آلوده می‌کند، می‌تواند روی هر چیزی تاثیر بگذارد زیرا مغز، ریه‌ها، قلب و همه اندام‌های دیگر را کنترل می‌کند. مغز، یک اندام بسیار حساس و پردازنده مرکزی برای همه چیز به شمار می‌رود.

 

این پژوهش، میزان ویروس را در چندین اندام موش آلوده ارزیابی کرده است. یک گروه کنترل شده از موش‌ها، یک دوز از محلول نمکی استریل را در مجاری بینی دریافت کردند.

 

کومار گفت: در ابتدای همه‌گیری، پژوهش‌های صورت گرفته روی موش‌ها، بر ریه‌های این حیوانات متمرکز شدند و حمله کروناویروس به مغز را بررسی نکردند. کومار و گروهش دریافتند که میزان ویروس در ریه موش‌های آلوده، سه روز پس از آلودگی به اوج خود می‌رسد و سپس کاهش می‌یابد. با وجود این، در روزهای پنجم و ششم در مغز موش‌های مبتلا، مقادیر بالایی از ویروس عفونی یافت شد و این زمانی است که نشانه‌های بیماری شدید از جمله تنفس دشوار، گیجی و ضعف آشکار می‌شوند.

 

این پژوهش نشان داد که سطح ویروس در مغز، حدود ۱۰۰۰ برابر بیشتر از سایر اندام‌های بدن است

.

کومار ادامه داد: یافته‌های این پژوهش می‌توانند توضیح دهند که چرا بیماری برخی از افراد مبتلا به کووید-۱۹ که به نظر می‌رسد در مسیر بهبودی هستند و عملکرد ریه آنها بهبود یافته است، به سرعت عود می‌کند و از دنیا می‌روند.

 

پژوهش کومار و سایر پژوهش‌ها نشان می‌دهد که شدت بیماری و انواع نشانه‌هایی که افراد گوناگون تجربه می‌کنند، نه تنها به میزان ویروسی که فرد در معرض آنها قرار می‌گیرد، بلکه به نحوه ورود آن به بدن وی نیز بستگی دارد.

 

به گفته کومار، مجاری بینی، مسیر مستقیم‌تری نسبت به دهان تا مغز فراهم می‌کنند. وی افزود: هنگامی که عفونت‌های ویروسی به مغز برسند، واکنش التهابی ایجاد می‌کنند که می‌تواند برای مدت نامحدودی ادامه پیدا کند و به آسیب مداوم منجر شود.

 

کومار گفت: مغز یکی از مناطقی است که ویروس دوست دارد در آن پنهان شود زیرا نمی‌تواند نوعی واکنش ایمنی ایجاد کند که ویروس‌ها از سایر قسمت‌های بدن پاک شوند. به همین دلیل است که ما شاهد بیماری شدید و همه این نشانه‌های متعدد مانند بیماری قلبی، سکته مغزی، از دست دادن حس بویایی و چشایی هستیم.

 

به گفته کومار، بازماندگان کووید-۱۹ که عفونت به مغز آنها رسیده است نیز در آینده در معرض خطر افزایش مشکلات سلامتی از جمله بیماری‌های خود ایمنی، پارکینسون، ام‌اس و کاهش شناخت عمومی قرار می‌گیرند.

 

این پژوهش، در مجله “Viruses” به چاپ رسید.

Our Score
Our Reader Score
[Total: 1 Average: 5]

بهبود بیمار سکته مغزی فقط به خاطر المپیک توکیو

بهبود بیمار سکته مغزی

بهبود بیمار سکته مغزی فقط به خاطر المپیک توکیو

بهبود بیمار سکته مغزی فقط به خاطر المپیک توکیو

 

سوارکار اسپانیایی با وجود سکته مغزی که داشت تلاش کرده است تا بهبود پیدا کند و در المپیک توکیو شرکت کند.

به گزارش ایسنا، خوان ماتو سوار کار اسپانیایی که تنها ۲۲ سال دارد در حالی که خود را برای المپیک توکیو آماده می کرد، اتفاقی  بدی را  در زندگی اش تجربه کرد.
او در ۵ می ۲۰۲۰ (۱۶ اردیبهشت ۹۹) سکته مغزی شد و بر اساس این اتفاق ۲۵ روز به کما رفت.

ماتو در مورد این اتفاق گفت: یک روز که سوار اسب بودم به پدرم گفتم خیلی سرگیجه دارم و پدرم گفت که نگران نباشم، فقط از اسب پیاده شوم و استراحت کنم. زمانی که از اسب پیاده شدم درد زیادی در سرم حس کردم سپس همه چیز برایم سیاه شد  و دیگر چیزی به یاد ندارم چون بیهوش شدم. بعدا در بیمارستان برایم تعریف کردند چه اتفاقی افتاده است. البته  من این اتفاق را به عنوان بخشی از زندگی ام پذیرفتم.

 

با وجود اینکه خطر فلج کامل سمت چپ بدن او را تهدید می کرد اما ماتو خوب است و زندگی عادی دارد و این چیزی است که برای کسی که سکته کرده باشد خیلی نادر اتفاق می افتد. ماتو از ۵ می تا ۳ جولای (۱۹ اردیبهشت تا  ۱۳ تیر) در بیمارستان بود و ۲۵ کیلوگرم وزن کم کرد.

 

تولد دوباره برای ورزشکار المپیکی

 

 

ماتو می گوید: این اتفاق برای من مانند تولد دوباره است و حتی یکبار هم از خودم نپرسیدم چرا این اتفاق باید  برای من رخ دهد. من مانند قبل از سکته مغزی خوب هستم و با هدف تحقق بخشیدن به تمام رویاهایم به آینده نگاه می کنم. این اتفاق باعث شد برای همه چیز ارزش قائل باشم و از اینکه زنده ام هر روز خدا را شکر می کنم. ماتو معتقد است المپیک منبع الهام او برای بهبودی بوده است. او در این مورد گفت:بازیهای المپیک  آرزویی است  که از ۱۰ سالگی داشتم ومی خواهم آن را  تحقق  ببخشم.  اگر صبور ، باانگیزه  باشید، رسیدن به هر هدفی ممکن است.

 

او در مسابقات جهانی ۲۰۱۸ توانست سهمیه المپیک را بگیرد. تیم سوارکاری اسپانیا برای بازیهای المپیک در سه ماده سهمیه دارد. درساژ رویدادی است که ماتوت در آن شرکت می کند . با این حال ، کمیته ملی المپیک اسپانیا هنوز تصمیم نگرفته است که کدام یک از ورزشکاران نماینده این کشور در توکیو ۲۰۲۰ هستند. اگر ماتو انتخاب شود ،  پدرش در کنارش خواهد بود. پدرش در بازی های سئول ۱۹۸۸ ، بارسلونا ۱۹۹۲ و آتلانتا ۱۹۹۶ شرکت کرد و اکنون مربی پسرش است.

 

بازی های المپیک توکیو منبع الهام او بود اما خود به یک منبع الهام برای خیلی از ورزشکاران تبدیل شده است.

 

Our Score
Our Reader Score
[Total: 0 Average: 0]

درمان افسردگی پس از سکته مغزی به‌وسیله تحریک مغناطیسی مغز

درمان افسردگی پس از سکته مغزی به‌وسیله تحریک مغناطیسی مغز

درمان افسردگی پس از سکته مغزی به‌وسیله تحریک مغناطیسی مغز

درمان افسردگی پس از سکته مغزی به‌وسیله تحریک مغناطیسی مغز

محققان دانشگاه استرالیای جنوبی موفقیت بزرگی در درمان افسردگی پس از سکته مغزی به دست آورده اند. آنها با استفاده از دستگاهی که با فرکانس بالا مغز را تحریک می کند باعث بهبود خلق و خوی منفی در فرد می شوند.

به گزارش ایسنا و به نقل از سایمکس، آزمایش انجام شده توسط دکتر برنتون هورداکر(Dr Brenton Hordacre) که محقق سکته مغزی در دانشگاه استرالیا است نشان می دهد ورود دوز های زیاد و تکرار شونده امواج مغناطیسی به مغز باعث افزایش فعالیت مغز شده و در نتیجه به طور قابل توجهی افسردگی پس از سکته مغزی را کاهش می دهد.

درتحقیقات قبلی نیز از این امواج مغناطیسی استفاده شده است اما این اولین باری است که یک دوز درمانی بزرگ یعنی ۳۰۰۰۰ پالس الکترومغناطیسی در طی دو هفته به بیمار داده شده است و این آزمایش تغییرات مثبتی را در عملکرد مغز نشان داده است.

این یافته ها که در مجله نورولوژی Neurology منتشر شده است می تواند نشانه ای از ایجاد یک درمان غیر تهاجمی و همچنین غیر دارویی برای درمان افسردگی باشد. داروها ممکن است عوارض منفی برای بسیاری از مصرفکنندگان داشته باشد.

استرالیای جنوبی قرار است از این دستگاه که نتیجه تحقیقات دانشگاه استرالیا است برای درمان بیمارانی که افسردگی پس از سکته مغزی  را تجربه می کنند استفاده کند.

محرک مغزی ۴۰ هزار دلاری که بخشی از بودجه آن از بنیاد هوندا فراهم شده همچنین می تواند باعث بهبود عملکرد حرکتی در بیماران شده و باعث ایجاد اتصالات جدید در مغز آسیب دیده شود.

دکتر هورداکر می گوید: مزیت استفاده از این دستگاه TMS برای درمان افسردگی این است که عوارض جانبی نسبتاً کمی در مقایسه با درمان های دارویی دارد.

وی افزود، این درمان طی چندین جلسه ارائه می شود اما اثرات آن مدت طولانی تری باقی می ماند.

برآورد می شود ۵۰۰ هزار نفر در استرالیا با عوارض سکته مغزی زندگی می کنند و با افزایش تعداد افرادی که دچار سکته مغزی و یا خونریزی مغزی می شوند،  این رقم هر ساله ۵۶ هزار نفر افزایش می یابد.

از هر سه نفر یک نفر در طی پنج سال پس از سکته مغزی افسردگی را تجربه می کند، گرچه این افسردگی ممکن است هر زمانی پس از سکته رخ دهد اما عمدتا در سال اول رخ خواهد داد.

دکتر هورداکر می گوید: سکته مغزی به خودی خود تحولی بزرگ در زندگیست که باعث تغییراتی در شخصیت، عواطف و خلق و خوی فرد می شود، بنابراین یک رابطه بسیار قوی بین سکته مغزی، افسردگی و اضطراب وجود دارد.

معمولاً برای درمان افسردگی پس از سکته از داروهای ضد افسردگی و روان درمانی استفاده می شود، اما این دستگاه امواج مغناطیسی rTMS گزینه درمانی دیگری به بیماران می دهد.

ساران چمبرلین(Saran Chamberlain) که در شهر آدلاید زندگی می کند، یکی از ۱۱ بازمانده از سکته مغزی مزمن است که در آزمایش دکتر هورداکر شرکت کرده و ۱۰ جلسه با فرکانس بالا امواج مغناطیسی تحریک کننده مغز  rTMS برای درمان افسردگی دریافت کرده است.

ساران در سال ۲۰۱۳ در سن ۳۸ سالگی دچار سکته مغزی شد. او مستعد سکته مغزی نبود سیگار نمی کشید و جوان و سالم بود اما شغل پر استرس و ساعات طولانی کار عامل اصلی بیماری وی شد.

در ابتدا سمت چپ بدن او کاملا فلج شد و برای جلوگیری از افسردگی احتمالی برای او داروی ضد افسردگی تجویز شد.

او می گوید: وقتی من در مورد این آزمایش که با استفاده از تحریک مکرر مغز افسردگی را درمان می کنند شنیدم، مشتاقانه آن را امتحان کردم تا ببینم آیا تفاوتی ایجاد می شود یا خیر. درمان اتفاق افتاد و اثرات آن چندین ماه طول کشید.

منهنوز از داروهای ضد افسردگی استفاده می کنم اما میزان مصرف آن را کاملاً کاهش داده ام. این موضوع واقعاً زندگی من را تغییر داده است.

دکتر هوداکر می گوید که مزایای دستگاه تحریک مغز دانشگاه استرالیا بر روی همه ی جامعه اثر خواهد گذاشت، با کمک متحدان دانشگاه دانشجویان رشته های پزشکی آموزش داده خواهند شد تا تحت نظارت از این دستگاه برای درمان بیماران استفاده کنند.

این درمان در سال جدید به طور رسمی آغاز خواهد شد.

Our Score
Our Reader Score
[Total: 1 Average: 5]

“کووید-۱۹” یا کرونا می‌تواند باعث فلجی کودکان شود

کرونا و کاردرمانی فلج مغزی کودکان در تهران

در موارد نادری مشاهده شده؛

“کووید-۱۹” می‌تواند باعث فلج کودکان شود

"کووید-۱۹" می‌تواند باعث فلج کودکان شود

محققان” دانشگاه منچستر” انگلیس در مطالعه اخیرشان اظهار کرده‌اند بیماری ” کووید-۱۹” در برخی موارد نادر می‌تواند سبب فلج کامل کودکان شود؛ چراکه ویروس کرونا می‌تواند طناب نخاعی را آلوده کند.

به گزارش ایسنا و به نقل از دیلی میل، مطالعه اخیر محققان انگلیسی نشان داده در موارد بسیار نادر ویروس کرونا می‌تواند باعث فلج کودکان شود.

در این مطالعه محققان دانشگاه منچستر علائم عصبی و برخی علائم غیر معمول را در ۳۸ بیمار زیر ۱۸ سال مبتلا به کووید-۱۹ بررسی کردند.

پیش از این مشخص شده بود که کروناویروس سندرم حاد تنفسی ۲ در بیماران بالغ باعث بروز مشکلات عصبی از جمله هذیان و سکته مغزی می‌شود اما تحقیقات علمی بسیار کمی در مورد پیامدهای عصبی کووید-۱۹ در کودکان انجام شده است.

در این مطالعه محققان در مجموع ۳۸ کودک مبتلا به ویروس کرونا که در هشت کشور مختلف در بیمارستان بستری شده بودند را ارزیابی کردند.

این گروه از بیماران پس از فراخوان جهانی “انجمن پرتوشناسی اعصاب اطفال آمریکا” (American Society of Pediatric Neuroradiology) مبنی بر شناسایی “موارد غیرمعمول کووید-۱۹ در کودکان” شناسایی شدند.

از ۳۸ کودک مورد بررسی قرار گرفته در این مطالعه، سیزده نفر از فرانسه، هشت نفر از انگلیس، پنج نفر از ایالات متحده ، چهار نفر از برزیل، چهار نفر از آرژانتین، دو نفر از هند، یک نفر از پرو و یک نفر از عربستان سعودی بودند.

همه این بیماران پس از ظهور علائمی مانند تب و مشکلاتی در حرکات اندام و اختلال در عملکرد شناختی تحت اسکن ام.آر.آی قرار گرفتند.

هشت کودک هیچ علائم تنفسی مانند تنگی نفس یا سرفه که با بیماری کووید-۱۹ مرتبط است، نداشتند. چهار کودک مورد بررسی قرار گرفته در این مطالعه پس از ابتلا به کووید-۱۹ به دلیل حساس و ضعیف شدن بدنشان و قرار گرفتن در معرض عفونت‌هایی مانند  سل و استافیلوکوک اورئوس مقاوم به متی‌سیلین در گذشتند و دو کودک دیگر نیز پس از آنکه ویروس به طناب نخاعی آنها رسید و سبب ایجاد التهاب در بدنشان شد، فلج شدند.

یکی از این کودکان نیز به فلج چهار اندام مبتلا شد و در تنفس نیز مشکل داشت، به همین دلیل تنفس آن از طریق تراکستومی که به دستگاه ونتیلاتور متصل بود، صورت می‌گرفت. نای‌بُری (Tracheostomy) که نای‌شِکافی (tracheostomy) هم نامیده می‌شود در پزشکی به یک عمل جراحی گفته می‌شود که طی آن نای در قسمت زیر گلو٬ برش داده می‌شود. تراکستومی به‌طور عمده برای ایجاد راه تنفسی بغیر از مجرای عادی آن(بینی و دهان) ایجاد می‌شود.تغذیه این کودک نیز توسط لوله گاستروستومی انجام می‌شد.

کودک دوم نیز مشکلاتی در تنفس داشت و به همین دلیل از طریق تراکستومی که به دستگاه ونتیلاتور متصل بود، نفس می‌کشید و برای تغذیه نیز پزشکان لوله‌ای در معده او گذاشته بودند.

آنها به وضعیتی به نام نوروپاتی اتونومیک (Dysautonomia) دچار  شده بودند که این موضوع سبب عملکرد غیر منظم در ضربان قلب، فشار خون ، تنفس، مثانه و تغییراتی در دما می‌شد. در نوروپاتی اتونومیک وقتی اعصاب متشکل از سیستم عصبی غیرارادی مجروح یا آسیب دیده باشد، عوارض شناخته شده‌ای رخ می‌دهد. سیستم عصبی غیرارادی مسئول کنترل ضربان قلب، فشار خون، گردش خون، عرق، هضم، واکنش جنسی، روده و مثانه تابع و پاسخ غیرارادی است. نوروپاتی اتونومیک ممکن است در بسیاری از ارگان‌های بدن تأثیر بگذارد. وقتی این مطالعه در مجله”The Lancet Child & Adolescent Health” منتشر شد، سی و دو نفر از این کودکان کاملا بهبود یافتند و شش نفر نیز در حال بهبودی بودند.

در تحقیقات قبلی ثابت شده بود که ویروس می‌تواند از سد خونی مغزی عبور کرده و به اندام بدن حمله کند و از طریق بینی به مغز برسد. پروفسور “استاوروس استیواروس” (Stavros Stivaros) نویسنده این مطالعه گفت: با بررسی کودکانی که به کووید-۱۹ مبتلا بودند می‌توان دریافت که ظهور عوارض عصبی ناشی از این بیماری در کودکان امری بسیار نادر است. اما نکته مهم تشخیص بیماری کووید-۱۹ در کودکان است؛ چراکه برخی از کودکان علائم معمول مرتبط با کرونا که مشکلات تنفسی است را ندارند. باید بدانید که بیشتر کودکان مبتلا به بیماری عصبی ناشی از بیماری کووید-۱۹ وضعیتشان بعد از مدتی بهبود خواهد یافت، اما این را هم باید گفت ابتلا به بیماری عصبی ناشی از کروناویروس به ندرت در کودکانی که قبلاً سالم بوده‌اند اتفاق می‌افتد. تعداد کمی از این کودکان که قبلاً سالم بودند، به طور مستقیم از طریق کووید-۱۹ یا از افزایش حساسیت بدن آنها نسبت به سایر عفونت‌ها جان خود را از دست داده‌اند و برخی از آنها نیز به دلیل تأخیر بدنشان در پاسخ به کووید-۱۹، دچار عوارض عصبی می‌شوند.

Our Score
Our Reader Score
[Total: 1 Average: 5]

عامل ژنتیکی که باعث سکته مغزی می‌شود

گفتار درمانی ، کاردرمانی سکته مغزی

عامل ژنتیکی که باعث سکته مغزی می‌شود

عامل ژنتیکی که باعث سکته مغزی می‌شود

 

گروهی از محققان سازمان بهداشت “گایسینگر”(Geisinger) با مشارکت دو دانشمند ایرانی نوع رایجی از دگرگونی ژنتیکی را به عنوان عامل خطری برای سکته مغزی به خصوص در افراد بالای ۶۵ سال شناسایی کردند.

 

به گزارش ایسنا و به نقل از ساینس دیلی، بیماری عروق کوچک مغزی باعث ایجاد یک چهارم سکته‌های ایسکمی(نارسایی خون به بافت) در سراسر جهان می‌شود

و یکی از شایع‌ترین علت‌های ایجاد زوال عروقی است. این بیماری می‌تواند به صورت جراحاتی در مغز آشکار شود که به طور معمول در تصاویر اسکن مغزی دیده می‌شود.

این بیماری معمولاً با پیری و فشار خون بالا همراه است، اما تعداد کمی از موارد به دلیل تغییر آمینواسید سیستئین در ژن NOTCH۳ ایجاد می‌شوند. تقریباً از هر ۳۰۰ نفر یک نفر این نوع تفاوت ژنی را دارد. یک بیماری ارثی نادر شناخته شده به نام کاداسیل (CADASIL) (آرتریوپاتی مغزی اتوزومال غالب به‌ همراه انفارکتوس‌های ساب‌کورتیکال و لکوانسفالوپاتی) نیز توسط تغییر در این ژن رخ می‌هد و با بیماری عروق کوچک مغزی ارتباط دارد که باعث افزایش خطر بروز سکته مغزی می‌شود.

 

در این مقاله محققان مجموعه‌ای از سوابق پزشکی افراد از جمله اطلاعات توالی ژنومی بیش از ۳۰۰ نفر را بررسی کردند. از این تعداد ۱۱۸ نفر تنوع در ژن NOTCH۳ داشتند که ۱۲.۶ درصد آنها سابقه سکته مغزی داشتند. در حالی که در گروه دیگر تنها ۴.۹ درصد افراد سابقه سکته مغزی داشتند. خطر سکته مغزی در افراد بالای ۶۵ سال و آن دسته که نابهنجاری ماده سفید مغزی داشتند به طور قابل توجهی زیاد بود. اگرچه تمام ۱۱۸ نفر یک نوع تفاوت ژنی داشتند اما نوع خاصی از تنوع ژنی که باعث بیماری کاداسیل می‌شود به ندرت مشاهده شد.

 

این گروه تحقیقاتی نوشتند که با توجه به فراوانی تعداد تنوع ژنی در ژن NOTCH۳ ، تعداد افرادی که ممکن است در معرض خطر ابتلا به بیماری عروق کوچک مغزی بگیرند و دچار سکته مغزی شوند زیاد است. مطالعات نشان می‌دهد بیشتر افرادی که این مشکل ژنی را دارند پس از ۶۵ سالگی دچار بیماری عروق مغز و سکته می‌شوند.

 

دکتر ویدا عابدی دانشمند گروه ژنومیک مولکولی و کاربردی در سازمان بهداشت گایسینگر و یکی از نویسندگان این تحقیق می‌گوید: سکته مغزی اختلالی پیچیده و چند عاملی است. تشخیص عوامل خطرزا و شناسایی راه‌های بهبود شرایط بیمار، بخشی بسیار مهم در روند مراقبت از بیمار است.

 

دکتر رامین زند متخصص مغز و اعصاب عروقی و دانشمند در سازمان بهداشت گایسینگر و یکی از نویسندگان این تحقیق می‌گوید: این مطالعه نشان دهنده‌ی رویکردی جدید و قدرتمند برای مطالعه اساس ژنتیک در بیماری‌های عصبی است. منابع منحصر به فرد گایسینگر سوابق الکترونیکی سلامت افراد و تمرکز دقیق بر روی علم پزشکی به ما این امکان را می‌دهد تا از این داده‌ها برای ایجاد مراقبت‌های پزشکی بهتر برای همه‌ی بیماران استفاده کنیم

 

Our Score
Our Reader Score
[Total: 0 Average: 0]

توصیه های وزارت بهداشت برای پیشگیری از ابتلای کودکان به کرونا

توصیه های مهم و ضروری وزارت بهداشت برای پیشگیری از ابتلای کودکان به کرونا

توصیه های وزارت بهداشت برای پیشگیری از ابتلای کودکان به کرونا

سخنگوی وزارت بهداشت با تاکید بر اینکه کلیه گروه‌های سنی، از جمله گروه سنی کودکان و نوجوانان در معرض خطر ابتلا به ویروس کرونا هستند،

توصیه هایی را برای پیشگیری از ابتلا به کرونا در کودکان اعلام کرد.

 

به گزارش ایسنا،

دکتر سیما سادات لاری، گفت: همانطور که بارها اعلام کردیم، کلیه گروه‌های سنی،

از جمله گروه سنی کودکان و نوجوانان در معرض خطر ابتلا به ویروس کرونا هستند.

بنابراین لزوم استفاده از ماسک در این گروه سنی و نظارت مداوم والدین در نحوه استفاده صحیح از آن، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

 

وی افزود:

نابراین توصیه ما این است که برای کودکان از ماسک‌های متناسب با اندازه صورت و برای تشویق آنها به ماسک زدن از ماسک‌های رنگی و جذاب استفاده کنید.

به کودکان خود آموزش دهید که تحت هیچ شرایطی ماسک خود را با فرد دیگری تعویض نکنند،

هرگز به بخش جلویی ماسک دست نزنند و هنگام برداشتن ماسک از روی صورت از قسمت بندها آن را خارج کنند.

همچنین در صورت مرطوب یا آلوده شدن ماسک، حتما آن را تعویض کرده و ماسک آلوده را در سطل‌های زباله دردار بیندازند.

 

لاری ادامه داد:

ضروری است که در صورتی که کودک دارای اختلالات شناختی یا تنفسی شدید است و در تحمل استفاده از ماسک مشکل دارد،

حتما با پزشک مشورت شود. اگرچه معمولا برای کودکان مبتلا به نقص ایمنی، مبتلا به فیبروز کیستیک یا بیماری‌هایی مانند

سرطان، استفاده از ماسک توصیه می‌شود، اما این قدام باید با مشورت پزشک اتفاق بیفتد.

 

وی گفت:

توصیه می‌شود برای کودکانی که مهارت لازم جهت استفاده از ماسک را ندارند، مانند کودکان دچار اختلالات تکاملی، ناتوانی، کم شنوایی، معلولیت و …

از محافظ صورت یا شیلد استفاده شود.

همچنین لازم است، محافظ‌های صورت چندبار مصرف، بعد از هربار استفاده به درستی با آب و صابون و مواد شست شو، شسته شوند

یا با الکل ۷۰ درصد ضدعفونی شوند.

 

بیشتر بخوانید : توصیه های مهم برای شستشوی دست های کودکان

Our Score
Our Reader Score
[Total: 2 Average: 5]

چگونه تمرکز کودکان را افزایش دهیم | ۷ تمرین عالی برای افزایش توجه تمرکز

چگونه تمرکز کودکان را افزایش دهیم

چگونه تمرکز کودکان را افزایش دهیم

چگونه تمرکز کودکان را افزایش دهیم

 

۷ راه برای افزایش تمرکز دانش‌آموزان

 

کودکان غالباً تلاش می‌کنند توجه و تمرکز خود را حفظ کنند،

اما وقتی تکلیفی به آن‌ها واگذار می‌شود که آن را چالش‌برانگیز یا سخت بدانند،

 

حتی قبل از تلاش واقعی تسلیم می‌شوند.

اگر کودکی را مشاهده کردید که در حین انجام کارهای چالش‌برانگیز به‌طور منظم تمرکز خود را از دست می‌دهد،

در اینجا چند استراتژی ارائه می‌شود که می‌تواند به افزایش تمرکز و بهبود نتیجه کلی تکالیف یاری رساند.

 

 

  1. فعالیت بدنی را فراموش نکنید

کودکانی که با تمرکز کردن مشکل‌دارند، اگر زمان استراحت کوتاهی برای بازی فعال به آنان داده شود معمولاً بهتر عمل می‌کنند.

پرش روی توپ ورزشی، چندتکه کردن یادگیری به قطعات کوچک‌تر و فراهم کردن زمان بازی در فضای باز

یا یک حرکت سریع کششی یا پرشی در کلاس، همه می‌تواند به دانش‌آموزانی که مشکل تمرکز دارند کمک کنند.

داشتن پانزده دقیقه بازی فعال قبل از یک کار چالش‌برانگیز همچنین می‌تواند به متمرکز ماندن کودک کمک کند.

 

  1. «وقفه‌ی توجه» در نظر بگیرید

به کودک یا کودکان بیاموزید «توجه و تمرکز» به چه معناست و چگونه به نظر می‌رسد.

در روزهای غیرتهدیدآمیز و غیرحساس، رفتار توجه و تمرکز را تمرین کنید. سپس، در فواصل دوره‌ای، تمرینات خود را متوقف کنید.

با استفاده از تایمر یا برنامه در تلفن، سیگنال را در طول کار خاموش کنید و از کودک بخواهید که آیا توجه کرده است یا خیر.

این می‌تواند به آموزش مغز دانش‌آموز کمک کند تا بفهمد توجه چگونه به نظر می‌رسد

و چند بار وسوسه می‌شود که از توجه خود را از کاری که انجام می‌دهد قطع کند.

 

بیشتر بخوانید: اختلال یادگیری کودکان

 

چگونه تمرکز کودکان را افزایش دهیم

 

  1. فریم‌های زمانی را تنظیم کنید

اگر متوجه شدید که هر کاری که می‌کنید بازهم بچه‌ها نمی‌تواند بر روی تکلیفشان متمرکز باقی بمانند،

شاید زمان آن فرا رسیده باشد که مطالب را به فواصل زمانی کوچک‌تر تقسیم کنید. به یاد داشته باشید،

کودکان به ازای هر سال می‌توانند به مدت دو تا پنج دقیقه روی یک تکلیف تمرکز کنند.

 

به ‌عنوان مثال، اگر دانش‌آموزان کلاس شما ۶ سال دارند، انتظار می‌رود که آن‌ها بتوانند ۱۲ تا ۳۰ دقیقه تمرکز خود را حفظ کنند.

 

اگر لازم می‌بینید که برای همه یا بعضی از دانش‌آموزان خود بازه‌های زمانی تنظیم کنید، این کار را انجام دهید.

با استفاده از تایمر، از دانش‌آموزی که با مشکل تمرکز مواجه است بخواهید تکلیف خود را بعد از مدت کوتاهی نشان دهد.

این کار باعث شکسته شدن تکلیف می‌شود و به کودک اجازه می‌دهد بدون احساس خستگی کامل به تکلیف خود ادامه دهد.

 

در نظر داشته باشید که برای تکلیف کودک او را به میز خود فراخوانی کنید.

با این کار کودک درگیر حرکت فیزیکی می‌شود و همچنین به شما این امکان را می‌دهد که پیشرفت او را کنترل کنید.

 

 

همچنین، در مورد درس‌های طولانی با بچه‌هایی که دامنه توجه کوتاهی دارند با احتیاط عمل کنید.

این کودکان را باید با مطالب درگیر نگه داشت،

بنابراین مرتباً در مورد موضوعی که در حال بحث هستید پاسخ دهید.

حتی یک سؤال ساده، درخواست بلند کردن دست، می‌تواند همان چیزی باشد که برای ادامه تکلیف دانش‌آموزان ضروری است.

 

چگونه تمرکز کودکان را افزایش دهیم

 

  1. عوامل حواس‌پرتی بصری را از بین ببرید

هنگامی که کودک با یک تکلیف دشوار مواجه هستند، به هم ریختگی در کلاس یا میز کار باعث به هم خوردن تمرکز کودک می‌شود.

به‌هم‌ریختگی و تجارب بصری غیرضروری را از فضای کار پاک کنید. این کار باعث می‌شود که عوامل حواس‌پرتی کودک کمتر شود.

 

  1. بازی‌های حافظه انجام دهید

حافظه درواقع عضله نیست،

اما می‌تواند به بهبود تمرکز کمک کند.

بازی‌های حافظه باعث می‌شود که تمرین تمرکز کودکان به روشی سرگرم‌کننده انجام شود،
به‌طوری‌که آن‌ها بتوانند هنگام ارائه یک موضوع چالش‌برانگیز تمرکز کنند.

 

اوقات منظمی از روز را در کلاس به بازی‌های حافظه انجام دهید یا با دانش‌آموزانی که مشکل تمرکز دارند
درخارج ساعات عادی کلاس بازی تمرکز انجام دهید.

برای تشویق این نوع بازی‌ها در وقت آزاد، بازی‌های حافظه را به وسایل الکترونیکی کلاس اضافه کنید.

 

بازی‌های حافظه لازم نیست پیچیده باشند.

حتی یک بازی ساده‌ی نور-قرمز- چراغ-سبز، بازی «حدس بزن» یا بازی «سایمون میگه» کودک را مجبور به تمرکز می‌کند.

کارت‌های تطبیق حافظه یا بازی «تمرکز» نیز می‌توانند برای افزایش توجه و تمرکز استفاده شوند.

 

  1. درجه‌بندی (و تغییر) تکالیف

اگر متوجه شدید کودکی دائماً از تکلیف اجتناب می‌کند یا حواسش به‌شدت پرت است،

از آن کودک بخواهید که میزان چالش موجود در فعالیت را در مقیاس ۱ تا ۱۰ ارزیابی کند.

اگر کودک نشان دهد که فعالیت در درجه هشت یا بالاتر قرار دارد، از او بپرسید چه‌کاری می‌توان انجام تا تکلیف دو یا سه شود.

گاهی شما آگاهی خوبی در مورد آنچه می‌توانید برای کمک به دانش‌آموز برای کاهش سطح ناامیدی‌اش انجام دهید، به دست خواهید آورد.

 

چگونه تمرکز کودکان را افزایش دهیم

 

  1. کارها را به قطعات کوچک‌تر تقسیم کنید

اگر این راهکارها جواب نداد، به خود تکلیف نگاه کنید. آیا می‌توانید آن را به تکه‌های کوچک‌تر تقسیم کنید؟

از کودک بخواهید به اندازه کافی تمرکز کند تا بخشی از تکلیف را انجام دهد، سپس کمی استراحت کند و برای پایان دادن به پروژه بازگردد.

کودکانی که مشکل تمرکز و توجه دارند ممکن است درواقع تکلیف خواسته‌شده را با این استراتژی سریعتر انجام دهند

تا اینکه فقط بخواهند همه کارها را در یک جلسه تمام کنند.

 

برخی از بچه‌ها بیش از دیگران با تمرکز کردن مشکل‌دارند.

شما به‌عنوان معلم می‌توانید تدابیری را برای کمک به بهبود تمرکز دانش‌آموزان در نظر بگیرد.

این کار فقط نیاز به اندیشیدن و کار بیشتر از طرف شما دارد تا بتوانید باعث تغییر دانش‌آموزانتان شوید.

 

 

منبع این مقاله

 

Our Score
Our Reader Score
[Total: 1 Average: 5]

کاردرمانی برای گردن گرفتن نوزاد چگونه انجام می شود؟

کاردرمانی برای گردن گرفتن نوزاد

کاردرمانی برای گردن گرفتن نوزاد

کاردرمانی برای گردن گرفتن نوزاد مضوع اصلی این مقاله و پاسخ به سوالات

نحوه کمک به رشد کنترل سر در نوزاد یا گردن گرفتن نوزاد

 

سر نوزاد بر روی گردنش چنان معلق است که شاید بترسید اینطوری به خودش صدمه بزند.

با اینکه نوزاد شما به حفاظت سر نیاز دارد، اگر به او فرصت تقویت ماهیچه‌های گردنش را بدهید

سریع‌تر کنترل سرش بهتر خواهد شد.

فنون ساده می‌توانند به کودک شما کمک کنند تا توانایی کنترل سرش در وسط را داشته باشد

که این گام تحولی مهمی برای تحول فیزیکی بعدی است.

 

"<yoastmark

 

کنترل سر کاهش یافته‌ی نوزاد چیست؟

وقتی کودک کنترل کاملی بر حرکت و حفاظت سر ندارد ، اصطلاح گردن نگرفتن کودک وارد عمل می‌شود.

کودک ممکن است نتواند سرش را به بالا نگهدارد و گرداندن سرش را دشوار ببیند.

 

این می‌تواند بر رشد کودک تاثیر گذارده و آنچه را که کودک می‌تواند انجام دهد

از جمله نگاه کردن به چیزی یا ثبت اشیا محدود شود.

 

"<yoastmark

 

کاردرمانی برای گردن گرفتن نوزاد

 

چه چیزی عامل کنترل سر کاهش‌ یافته در کودکان می‌شود؟

کنترل سر کاهش یافته در کودکان به علل زیر می‌تواند باشد:

 

کاردرمانی برای گردن گرفتن نوزاد

نشانه‌های کاهش کنترل سر در کودکان چیست ?

کاهش کنترل سر در کودکان می‌تواند علائم زیر را داشته باشد :

  • کودک قادر نیست به جهات خاصی نگاه کند
  • کودک قادر به حمایت از خود نیست
  • کودک سر خود را به اشیا اطراف نگاه می‌دارد
  • انجام دادن سر تکان دادن به کودک مشکل است
  • کودک برای دنبال کردن اشیا تلاش می‌کند
  • بچه به یک طرف نگاه می‌کند

 

کاردرمانی به کودکانی که گردن نگرفته اند چه کمکی میتونه بکنه؟

درمان‌های متفاوتی وجود دارند که کاردرمانگر می‌توانند از آن استفاده کنند .

 

درمان‌های کاردرمانی برای کاهش کنترل سر شامل :

  • روش‌های یکپارچگی حسی
  • تقویت ماهیچه گردن و تمرین‌های کششی
  • تمرین حرکات سر ، به عنوان مثال گرفتن کودک برای بلند کردن
    و یا چرخاندن سر برای نگاه کردن به تصاویر و یا اسباب‌بازی
  • توصیه های پوسچری و بازی

 

کاردرمانی برای گردن گرفتن نوزاد

به طور خلاصه میشه گفت:

کاهش کنترل سر در کودکان می‌تواند تاثیری بر رشد آن‌ها داشته باشد

زیرا ممکن است کودک قادر به حمایت از سر خود نباشد
و ممکن است در حرکت سر آن‌ها مشکل داشته باشد .

 

این می‌تواند ناشی از صدای آهسته ، کاهش کنترل موتور و یا ضعف گردن باشد .

هدف کاردرمانی بهبود قدرت و کنترل گردن است و شامل تمرینات حرکتی سر است .

 

کاردرمانی برای گردن گرفتن نوزاد

 

نوزاد شما چگونه کنترل سر پیدا خواهد کرد؟

نوزادان کنترل سر را در طول یک دوره زمانی به تدریج گسترش می‌دهند.

۱٫ یک تا دو ماه

در این سن , نوزاد شما ممکن است زمانی که روی شکم او قرار دارد , سرش را بالا بگیرد .

او حتی ممکن است بتواند سرش را از یک طرف به طرف دیگر بچرخاند .

حول و حوش روزهای ششم تا هشتم ، ممکن است برای او ممکن باشد که سرش را بلند کند که روی پشتش دراز کشیده باشد.

اگر چه او می‌تواند تا زمانی که او را روی شانه خود نگه می‌دارید , سرش را بالا نگه دارد , ممکن است کمی لرزان باشد .

۲٫ سه‌تا چهار ماه

در این دوران رشد چشمگیری در کنترل سر وجود خواهد داشت .

کودک شما قادر خواهد بود سرش را تا یک زاویه ۴۵ درجه بالا ببرد چون روی شکمش قرار دارد و حتی برای مدتی هم آن را نگه می‌دارد .

ممکن است بخواهید او را در بازی‌های خاص و یا تمرینی شروع کنید تا به او کمک کند کنترل سرش را بهبود بخشد .

۳٫ پنج تا شش ماه

در این نقطه ماهیچه‌های گردن نوزادتان به خوبی توسعه‌یافته اند و او می‌تواند سرش را بدون دردسر نگه دارد .

حتی ممکن است سرش را به جلو خم کند ، همان طور که شما او را در یک موقعیت قرار می‌دهید .

او هم همین طور به اطراف نگاه می‌کند .

 

کاردرمانی برای گردن گرفتن نوزاد

 

"<yoastmark

 

 Tummy time را تمرین کنید

او را روی شکم , چه روی زمین و چه روی زانوی خود قرار دهید

فعالیتی که به عنوان وقت شکم شناخته می‌شود – یکی از راه‌های کمک به کودک برای رشد ماهیچه‌های گردنش است .

تنها زمانی استفاده کنید که نوزاد بیدار باشد

; خوابیدن در حالی که روی شکم دراز کشیده , خطر سندرم مرگ ناگهانی نوزاد را افزایش می‌دهد .

انجمن کاردرمانی آمریکا پیشنهاد می‌کند با دوتا سه دقیقه در روز با تازه متولد شده خود شروع کنید

و تا ۱۰ دقیقه در روز کار کنید .

براساس مطالعه‌ای که در روز ۲۲ ژوئیه در مورد ” درمان فیزیکی ” گزارش شده‌است , حدود ۹۰ درصد

نوزادان در فرهنگ‌های غربی کم‌تر از ۱۰ دقیقه در روز را در وضعیت مستعد خرج می‌کنند . ”

این مطالعه نشان داد که صرف کردن تنها شش دقیقه اضافی در روز به کودکان کمک کرد تا سریع‌تر کنترل خود را به دست آورند .

 

Holding Upright

نگه داشتن نوزادتان او را تشویق می‌کند که سرش را بلند نگه دارد و به اطراف نگاه کند ،
که ماهیچه‌های گردن او را تقویت می‌کند .

در حالی که در ابتدا ممکن است کودکتان در حال رفتن به شانه شما باشد ,

زودتر از آن که فکر کنید سعی خواهد کرد سرش را بلند کند تا دیگران و اشیا دیگر را ببیند .

اون رو با دستت حمایت کن .

تا بتونه برعکس بشه در مطالعه ” درمان فیزیکی ” در ماه جولای , هزینه ۱۰ دقیقه در روز در موقعیت

عمودی نیز به تسهیل توسعه کنترل سر کمک می‌کند .

 

کاردرمانی برای گردن گرفتن نوزاد

 

حرکت به سمت راست

زمانی که نوزاد شما به سن بیست و چهار سالگی می‌رسد , به آرامی او را به موقعیت نشستن ترغیب می‌کند.

توانایی کودک خود برای رسیدگی به این موضوع را ارزیابی کنید .

اگر سرش را از روی زمین بلند نکند , و یا اگر سرش را بیش از حد بلند کند , ممکن است برای نشستن آماده نباشد .

ناتالی لوپز ، مشاور فیزیکی می‌گوید :
تا زمانی که شانه‌های او از زمین خارج شود ، کشش را به تدریج افزایش دهد تا کنترل عضلات بهتر شود .

 

 

ورزش های توپ

اگر برای یک مهمانی ورزشی اتاق دارید – یک توپ کوچک و نرم اغلب در برنامه‌های درمانی استفاده می‌شود

می‌تواند به شما کمک کند گردن و ماهیچه‌های کمر خود را توسعه دهید .

وقتی توپ را به جلو حرکت می‌دهید , نوزاد باید با جاذبه کار کند تا سرش را راست نگه دارد,
که به ایجاد ماهیچه‌های قوی گردن کمک می‌کند .

وقتی توپ را به جلو حرکت می‌دهید , نوزاد باید با جاذبه کار کند تا سرش را راست نگه دارد,
که به ایجاد ماهیچه‌های قوی گردن کمک می‌کند .

 

منبع اصلی این مقاله:

 

کاردرمانی برای گردن گرفتن نوزاد

Our Score
Our Reader Score
[Total: 1 Average: 5]

کاردرمانی کم توانی ذهنی | درمان کم توانی ذهنی با کاردرمانی

کاردرمانی کم توانی ذهنی | درمان کم توانی ذهنی

کاردرمانی کم توانی ذهنی | درمان کم توانی ذهنی

کاردرمانی کم توانی ذهنی | درمان کم توانی ذهنی چگونه انجام می شود؟

 

حمایت از یکپارچگی (ادغام) و مشارکت جامعه برای افراد دارای معلولیت ذهنی

همه افراد، صرف نظر از توانایی‌ها، باید به انتخاب، و فرصت شرکت در طیف گسترده ای از فعالیت‌های جامعه دسترسی

داشته باشند. افراد دارای معلولیت ذهنی (ID) ظرفیت‌های شناختی و رفتارهای سازگارانه (انطباقی) محدودی را برای

شرکت در فعالیت‌های زندگی روزمره دارند (موسسه‌های ملی بهداشت، ۲۰۱۰).

افراد مبتلا به ID، مشارکت در جامعه، روابط اجتماعی، و مشارکت در  اوقات فراغت و اشتغال را کمتر از خود نشان می‌دهند.

 

کاردرمانی کم توانی ذهنی | درمان کم توانی ذهنی

کاردرمانی کم توانی ذهنی | درمان کم توانی ذهنی

 

Verdonschot, deWitte, Reichrath, Buntinx, & Curfs, 2009)) علی رغم این محدودیت ها، این افراد

 

در صورت فراهم شدن فرصت و حمایت مناسب، توانایی شرکت در طیف وسیعی از فعالیت‌های جامعه را دارند.

و وقتی در جامعه مشارکت و زندگی می‌کنند، فوایدی شامل مشارکت اجتماعی، مدنی و اجتماعی بیشتر، از کودکی به

بزرگسالی خواهند داشت (Verdonschot و همکاران ، ۲۰۰۹).

 

تقویت یکپارچگی جامعه برای افراد دارای معلولیت ذهنی، از تعهد انجمن کاردرمانی آمریکا  (AOTA)
برای گنجاندن و عدم تبعیض همه افراد حمایت می‌کند (AOTA ، ۲۰۰۹).

 

کاردرمانی کم توانی ذهنی | درمان کم توانی ذهنی

 

   یکپارچگی جامعه برای افراد دارای معلولیت ذهنی باید در سراسر عمر، از نوزادی تا تمام مراحل سالخوردگی اتفاق بیفتد.

نقش‌ها و فعالیت‌های جامعه بسته به مرحله زندگی فرد و علایق وی متفاوت خواهد بود.

به عنوان مثال، حمایت از یک کودک یا جوان در جامعه ممکن است در خانه، مدرسه و فعالیت‌های تفریحی متمرکز باشد.

 

در حالی که حمایت از یک فرد بزرگسال در جامعه ممکن است بر مدیریت خانه، اشتغال، اوقات فراغت، فعالیت‌های

مذهبی یا اجتماعی تمرکز کند.

فلسفه اصلی کاردرمانی امکان مشارکت در جامعه است. کاردرمانگران برای درک تعامل پویا و متغیر بین یک فرد و

محیط، تحصیل کرده و آموزش دیده‌اند، و آن‌ها، متخصصان اساسی برای کمک به تقویت یکپارچگی جامعه می‌شوند.

 

به عنوان مثال، کاردرمانگر با این فرد کمک می‌کند تا درک کاملی از مهارت‌ها و توانایی‌های او در انجام فعالیت‌های

روزمره در خانه، محل کار، مدرسه یا اجتماع داشته باشد. فعالیت‌های روزمره مستلزم تلفیق (هماهنگی) و استفاده از

مهارت‌ها و توانایی‌های حسی، حرکتی، شناختی، ادراکی، عاطفی و اجتماعی است.

 

کاردرمانی کم توانی ذهنی | درمان کم توانی ذهنی

 

کاردرمانگران این حوزه های مهارت را ارزیابی و فراهم می‌کنند. متخصص کاردرمانی همچنین محل عملکرد فرد

(به عنوان مثال خانه، مدرسه، محل کار، اجتماع) و تعامل این محیط‌ها یا زمینه‌ها بر توانایی فرد در انجام فعالیت‌های

روزمره را بررسی می‌کند.

عوامل محیطی شامل زمینه های جسمی، اجتماعی، فرهنگی و زمانی زندگی یک فرد است.

 

کاردرمانگران به طور جامع تعامل بین فرد و محیط را تجزیه و تحلیل می کنند و سازگاری را برای ارتقای مشارکت آن فرد فراهم می‌کنند.

همچنین به این افراد کمک می‌کنند تا مهارت های جدیدی کسب کنند،
فعالیت هایشان را اصلاح کنند یا محیط را تغییر دهند تا بهترین تطابق درارتباط با فرد-فعالیت-محیط ایجاد شود.

 

کاردرمانی کم توانی ذهنی | درمان کم توانی ذهنی

 

نقش کاردرمانی

نقش کاردرمانی در حمایت از ادغام جامعه و مشارکت افراد دارای معلولیت ذهنی، به اندازه مراجعه کنندگان و زندگی روزمره آنها متفاوت است.

خدمات می توانند به طور مستقیم یا با مشورت به خانواده ها، اعضای سازمان های مذهبی ،رهبران سازمان های

اجتماعی، صاحبان مشاغل یا مدیران خدمات عمومی ارائه شوند.

خدمات کاردرمانی برای حمایت از ادغام جامعه ممکن است شامل مداخلات زیر باشد:

  • آموزش مراقبان به بهترین روش‌ها برای برقراری ارتباط، سازماندهی، گنجاندن، و درگیر کردن مشتریان در
    کار‌های روزمره خانگی و فعالیت‌های خانوادگی از طریق ایجاد سازگاری، تمرکز بر مهارت‌ها، و ساختاربندی
    وظایف به طور متفاوت در سطح اعضای خانواده.

 

  • ارائه آموزش‌های حساس به ارائه دهندگان خدمات عمومی
    مانند پلیس محلی، آتش نشانی و پرسنل فوریت‌های پزشکی در مورد راهکارهای تعامل و ارتباط با افراد با توانایی‌های مختلف.
  • درمورد حساسیت های حسی و راهکارهای ارتباطی برای افرادی که نیازهای یادگیری متنوعی دارند،
    به افراد مختلف مشاغل و جامعه مانند صاحبان فروشگاه ها، رانندگان اتوبوس، پرسنل فرودگاه، کارمندان
    رستوران، کارمندان تئاتر فیلم و سایر ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی آموزش در ارتباط با جامعه ارائه
    دهید.

 

کاردرمانی کم توانی ذهنی | درمان کم توانی ذهنی

کاردرمانی کم توانی ذهنی | درمان کم توانی ذهنی

 

کاردرمانی کم توانی ذهنی | درمان کم توانی ذهنی

 

  • طراحی برنامه های دسترسی و آموزشی در موسسات عمومی برای افرادی که نیازهای یادگیری متفاوتی دارند.

 

 

  • صاحبان مشاغل، سیاست گذاران عمومی، و توسعه دهندگان جامعه را در مورد اصول طراحی جهانی،
    مشارکت و دسترسی به خدمات برای افراد دارای ID آموزش دهید.

 

 

  • با همکاری صاحبان مشاغل موجود و ارائه دهندگان خدمات در جوامع محلی، تجربیات کاری مبتنی بر جامعه را تقویت، پشتیبانی یا توسعه دهید.

 

  • طراحی و اجرای دوره های آموزشی ویژه برای افراد دارای ID که در خانه های گروهی زندگی می‌کنند

و تمرکز آنها بر آشپزی، خانه داری، مراقبت شخصی، فعالیت های تفریحی و دیگر زمینه های مورد علاقه است.

 

  • طراحی و اجرای آموزش های پیش حرفه ای و حرفه ای با همکاری خدمات استخدام و سایر ارائه دهندگان خدمات توان بخشی.

 

  • ارائه آموزش و پشتیبانی برای توسعه خدمات فراگیر جوانان مانند مراقبت از کودکان، برنامه‌های تفریحی اجتماعی و فعالیت‌های فوق‌برنامه.

 

کاردرمانی کم توانی ذهنی | درمان کم توانی ذهنی

 

چه کسی می‌تواند سود ببرد و خدمات از کجا تامین می‌شوند؟

ذینفعان مداخله کاردرمانی به دلیل بهبود کیفیت زندگی و مشارکت تولیدی شامل افراد دارای معلولیت ذهنی،

دوستان و اعضای خانواده آنها و اعضای جامعه، هستند.

خدمات را می‌توان تقریباً در هر محیطی ارائه داد، از جمله خانه های خانوادگی، اجتماعات مسکونی، خانه های گروهی،

خانه های مراقبت شخصی یا محیط های مسکونی؛ مدارس؛ تنظیمات تفریحی جامعه و تنظیمات کار.

تنظیمات کاری می تواند از مشاغل خصوصی یا دولتی گرفته تا کارگاه های حرفه ای را تامین کند.

محیط های تفریحی و اجتماعی شامل گوناگونی تجارب اجتماعی مانند رفتن به سینما یا باغ وحش، حمل و نقل عمومی یا شرکت در یک رویداد ورزشی است.

 

خلاصه

برنامه های یکپارچه‌سازی جامعه شامل یک رویکرد تیمی است که می‌تواند شامل مشتری، اعضای خانواده و مراقبان،

اعضای جامعه، متخصصان مراقبت های بهداشتی و آموزشی، کارکنان سازمان جامعه و کارمندان آژانس های دولتی و

سایر افراد باشد.

 

به دلیل تأکید آنها بر مشارکت، پزشکان کاردرمانی اعضای ضروری این تیم ها هستند.

آنها نه تنها می توانند به بهبود زندگی افراد دارای معلولیت ذهنی کمک کنند،

بلکه به غنی‌سازی جامعه با اطمینان از اینکه هر عضو تا حد امکان مستقل است، کمک می‌کنند.

 

منبع این مقاله 

کاردرمانی کم توانی ذهنی | درمان کم توانی ذهنی

Our Score
Our Reader Score
[Total: 1 Average: 5]

درمان راه رفتن کودک با کاردرمانی | کاردرمانی راه رفتن کودک

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک موضوعات این مقاله هستند

 

کار درمانگران با بیماران خود راه هم می روند

«چه اهدافی دارید؟»

این یکی از اولین سوالاتی است که من از بیمارانم در مراکز پرستاری مهارت آموزی (SNF) و در خانه هایشان می پرسم.

تقریباً هر درمانگر توانبخشی (RT) در سراسر جهان می تواند رایج ترین پاسخ به این سوال را فرض کند

و احتمالاً آن را در کنار بیماران با هارمونی سه بخشی از حفظ  بخواند.

با این وجود ، ما به هر حال این سوال را از آنها می پرسیم و منتظر این بازخوانی عمومی می مانیم.

 

 

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

 

“دوباره راه رفتن” هدفی است که ما بیشتر اوقات می شنویم ،
گاهی اوقات با این اخطار که “من فقط می خواهم روی راه رفتن کار کنم!”

حتی گاهی اوقات برخی بیماران جسارتاً اعلام می کنند ، “من می دانم کاردرمانی چیست

و من به کاردرمانی احتیاج ندارم ، فقط به فیزیوتراپی احتیاج دارم ،
زیرا تنها کاری که می خواهم انجام دهم راه رفتن است!”

 

غالباً همین بیماران پس از سقوط به خدمات کاردرمانی مهارت آموزی (OT) ارجاع  داده شده اند.

گاهی اوقات سقوط باعث جراحت می شود و گاهی اوقات
این آسیب بیشتر از حد معمول سکستگی در اثر یک سقوط است.

 

من فهمیدم که بهترین اقدام این است که به آنها اطمینان دهم که هدف شماره یک آنها

برای راه رفتن ، هدف شماره یک من برای آنها نیز هست ، و من هیچ اکراهی در گفتن آن ندارم.

 

طبق انجمن کاردرمانی آمریکا (AOTA) [i] ، کاردرمانگران با بیماران در زمینه تحرک عملکردی برای

پیشگیری از سقوط و کاهش خطر سقوط کار می کنند.

بنابراین آنها باید آمادگی لازم را برای ارزیابی عینی و همچنین همآیندی مداخلات متمرکز بر راه رفتن

و اهداف کاری خاص مانند فعالیتهای زندگی روزمره (ADL) داشته باشند.

 

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

 

AOTA مشخص می کند که OT ها باید بیماران مبتلا به مشکلات خاص راه رفتن را به فیزیوتراپی ارجاع دهند.

با این حال ، ارزیابی خطر سقوط از اجزای رایج ارزیابی ها هستند و برای استفاده هر دو متخصص مناسب هستند.

AOTA خاطرنشان می کند که کاردرمانگرها باید بر اهمیت یافته های نتیجه تأکید کنند

زیرا آنها به تعادل و عملکرد بیماران در فعالیتهای روزمره مربوط می شوند.

انواع ارزیابی های راه رفتن و تحرک توسط کاردرمانگران استفاده می شود.

 

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

 

یک مقاله علمی در سال ۲۰۱۵  با عنوان “سرعت راه رفتن: علامت حیاتی عملکردی”

تحقیقات اخیر در مورد نحوه ارزیابی راه رفتن توسط پزشکان و محققان را مورد بررسی قرار داده است.

از آنجا که روشهای مختلفی برای آزمونهای ارزیابی گوناگون راه رفتن وجود دارد ، هر یک می توانند نتایج متفاوتی داشته باشند.

از جمله تفاوت های مختلف رویه ای می توان به فاصله ، شروع ایستا در مقابل پویا ، مسیر مستقیم در مقابل

پیچ دار، سرعت انتخاب شده خود در مقابل حداکثر سرعت و دستورالعمل های کلامی اشاره کرد.

 

من می خواهم برای ارزیابی از آزمون به موقع و حرکت (TUG) [ii] ،
در فواصل یادداشت پیشرفت و هنگام ترخیص برای همه بیماران سرپایی استفاده کنم.

متوجه شدم که این ارزیابی به حداقل تجهیزات نیاز دارد: کرنومتر ، صندلی راحتی و نوار اندازه گیری که به ده فوت می رسد.

علاوه بر این ، بیماران من معمولاً به خوبی به آن پاسخ می دهند ، به طور ذهنی اظهار می کنند ، “این جالب بود!”

یا “این دقیقاً همان چیزی است که من می خواهم روی آن کار کنم!”

 

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

 

در حالی که به طور همزمان این فرصت را به من می دهد تا سرعت راحت آنها را در راه رفتن اندازه گیری کنم.

ارزیابی TUG همچنین به من امکان می دهد تا طول گام و راه رفتن ، توانایی انتقال به بالا و پایین از

صندلی ، توانایی چرخش ۱۸۰ درجه و توانایی استفاده از تجهیزات تطبیقی ​​مانند عصا ، واکر یا رولر را غربال کنم.

من معمولاً به طور متوسط در تمام آزمایش ها به آنها این فرصت را می دهم که حداقل سه بار آن را امتحان کنند.

 

در نهایت ، این ارزیابی کمتر از چند دقیقه طول می کشد ،
اما نتایج آن اطلاعات ارزشمندی را برای کمک به گزارش مبتنی بر شواهد من ارائه می دهد.

همانطور که با روشهای استاندارد TUG مشخص شده است ، بیماران من معمولاً به اندازه  ده فوت راه می روند.

 

با این حال ، طبق این بررسی ، برای “به حداکثر رساندن اعتبار همزمان
و حفظ سلامت روان سنجی بالینی” ، فاصله پنج تا ده متر (۱۶٫۴ – ۳۲٫۸ فوت) لازم است.

این مقاله “فاصله زمانی” را در یک ارزیابی راه رفتن و تفاوت بین شروع استاتیک در مقابل شروع پویا در

نظر گرفته است. به عنوان مثال ، من معمولاً کرونومتر خود را از لحظه بلند شدن بیمار از روی صندلی ،

همانطور که در روش استاندارد TUG گفته می شود ، شروع می کنم و در لحظه نشستن بیمار روی صندلی،

ساعت را متوقف می کنم.

 

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

 

 به یک معنا ، من نه تنها زمان مسافت راه رفتن را اندازه می گیرم ، بلکه زمان انتقال قبل و در آخر راه رفتن

را نیز می سنجم ، که ممکن است به دلیل ماهیت بالا رفتن ، تنظیم و سپس انتقال از حالت نشسته به ایستاده ،

شروعی ایستا در نظر گرفته شود. بزرگترین چالش بعضی از بیماران انتقال است و وقتی ایستادند ممکن است

یک یا دو ثانیه طول بکشد تا قبل از اینکه بتوانند “قدم خود را بزنند” و با سرعت خوبی قدم بردارند.

بنابراین ، این بیماران به دلیل انتقال ناکارآمد و نه لزوما سرعت راه رفتن ، ثانیه های ساعت را از دست می دهند.

 

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

 

با این حال ، اگر بخواهم زمان را برای همان بیماران در مسافت ده فوت  (یعنی یک شروع پویا) بسنجم ،نتایج آنها کاملاً متفاوت خواهد بود.

شتاب و کاهش سرعت نیز متغیرهایی هستند که می توانند نتایج سرعت کلی پیاده روی فرد را تغییر دهند

و این مقاله بررسی می کند که آیا در هنگام فاز شتاب و کاهش سرعت محاسبه شده از طریق معادله،

می توان سرعت راه رفتن را دقیق تر محاسبه کرد یا خیر.  به همین ترتیب ، یک مسیر مستقیم در مقابل

ارزیابی هایی که به چرخش نیاز دارند (مانند TUG) نیز می تواند منجر به تنوع در سرعت راه رفتن شود.

 

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

 

عمل چرخش برای تنظیم سرعت راه رفتن قبل ، حین و بعد از چرخش به کنترل حرکتی بیشتری نیاز دارد ،

بنابراین پیچیدگی آزمون ارزیابی را افزایش می دهد. من عاشق این هستم که TUG به این چرخش نیاز دارد

زیرا اگرچه به نظر می رسد سرعت بیمار را کند می کند ، اما این فرصت را به من می دهد تا توانایی آنها را

در تغییر وزن ، تغییر جهت و انجام حرکتی بسیار کاربردی که در ADL های ایستاده برجسته است، را مشاهده کنم.

 

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

 

به همین دلایل بالینگران باید متدولوژی و توضیح نتایج را بین ارزیابی های راه رفتن مدنظر قرار دهند.

TUG که یک ارزیابی تحرک است، در محدوده OT کاملا مناسب است

و اگرچه همبستگی خوبی با سرعت راه رفتن دارد ، اما یک تست سرعت راه رفتن نیست.

 

 

این مقاله بحث می کند که چگونه ارزیابی هایی مناسب برای سرعت انتخاب شده توسط خود فرد،  وضعیت

عملکرد فعلی و نتایج سلامتی را نشان می دهند ، در حالی که کسانی که حداکثر سرعت راه رفتن را آزمایش

می کنند اطلاعات مربوط به توانایی عملکرد در جامعه را ارائه می دهند. این مثال، مثالی بود که من اغلب

برای مراجعان مراقبت خانگی می زنم، آنها که می خواهند در محله های خود قدم بزنند و درست قبل از

تغییر رنگ چراغ راهنمایی از خیابان عبور کنند. ارزیابی کامل از بیماری که در جامعه زندگی می کند ،

شامل ارزیابی تحرک عمومی و همچنین توانایی آنها در تنظیم سرعت راه رفتن با توجه به خواسته های محیطی است.

 

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

 

سرانجام ، مقاله بر اهمیت سازگاری با استناد کلامی یا روش آموزش در طول ارزیابی تأکید کرد.

تنوع در دستورالعمل های ساده مانند “هرچه سریعتر و با اطمینان بیشتر قدم بزنید”

در مقابل دستورعمل های دقیق تری چون”قبل از چشمک زدن علامت راه رفتن

سعی کنید به گوشه بروید” نیز می تواند نتایج متفاوتی داشته باشد.

 

 

راه رفتن ، صحبت کردن و سقوط

 

در نهایت ، هنگامی که ما در حال ارزیابی راه رفتن در جمعیت سالمندان هستیم ، در تلاش هستیم خطر

سقوط را ارزیابی کنیم. ارزیابی TUG به من در مورد تحرک بیمارم بینش می دهد.

با این حال ، این کار معمولاً در سکوت نسبی و با تلاش مشترک بیمار انجام می شود.

به عبارت دیگر ، این یک تصویر دقیق از راه رفتن در “دنیای واقعی” نیست ،

زیرا به ندرت می توانیم روز خود را در سکوت و با تمرکز ثابت روی راه رفتن طی کنیم.

 

آیا افزایش خواسته های شناختی ، مانند راه رفتن هنگام صحبت ، تفاوت عینی و قابل

توجهی در تحرک عملکردی ایجاد می کند؟ مطالعه ای در سال ۲۰۱۴ در گرونتولوژی [iii] درباره “راه

رفتن هنگام صحبت کردن” (WWT) به عنوان پیش بینی کننده سقوط در بزرگسالان مسن گزارش شده است.

 

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

 

این مطالعه شامل مشارکت کنندگانی بود که توجه خود را به یک وظیفه شناختی

(مانند خواندن حروف الفبا) همراه با راه رفتن تقسیم می کردند و به آنها دستور داده می شد

که به هر دو توجه یکسان کنند. در همین حال ، محققان برای متغیرهای مختلف راه رفتن از جمله سرعت

(سانتی متر در ثانیه) ، سرعت (گام در دقیقه) ، طول گام (سانتی متر) ، نوسان و وضعیت، اندازه گیری عینی

کردند. پس از یک دوره ۶۳۸٫۳ روزه ، با شرکت کنندگان از طریق تلفن مصاحبه شد
و ۵۲ درصد از ۳۳۷ شرکت کننده گزارش کردند که سقوط کرده اند.

 

 

پس از تجزیه و تحلیل داده ها ، نتایج مطالعه نشان داد که

تنها پیش بینی کننده سقوط پارامتر WWT طول

گام است. کسانی که گزارش سقوط کرده اند ، طول گامشان به طور قابل توجهی کوتاه تر از کسانی نشان

داده شده بود که سقوط را تجربه نکرده اند. هنگامی که طول گام با “سرعت” ترکیب شود ، ارتباط بین

طول گام و سقوط تقویت می شود. با این حال ، “سرعت” در طول WWT به تنهایی، به عنوان پیش بین

 

معنادار سقوط شناخته نشده است. تعداد حروف خوانده شده در حین انجام کار WWT

و همچنین تعداد خطاهای شناختی نیز عاملی در پیش بینی سقوط نبود.

 

 

در حالی که جنبه های شناختی مطالعه WWT عامل مهمی در پیش بینی سقوط نبود ،

در این مطالعه به این

موضوع پرداخته شد که چگونه توجه ، عملکرد اجرایی و حافظه، عملکردهای قشری دخیل در هر دو فعالیت

شناختی و همچنین راه رفتن هستند. این مقاله پیشنهاد می کند که اختلال عملکرد راه رفتن ، همانطور که در

یک پروتکل WWT اندازه گیری می شود ، همچنین می تواند شاخص کاهش شناختی باشد. بنابراین ، ما در

محدوده عملکرد OT و عملکرد اجرایی بیمار به آن بازمی گردیم ،
که احتمالاً نشان دهنده ارتباط توانایی راه رفتن و عملکرد شناختی آنها است.

 

 

در نهایت ، من دوست دارم سعی کنم تا حد ممکن “زندگی واقعی” را در درمان هایم شبیه سازی کنم.

هنگامی که می دانم بیمار با کنترل حرکتی راه رفتن و استفاده از تجهیزات انطباقی برای تعادل راحت است ،

اغلب سعی می کنم آنها را درگیر راه رفتن و صحبت کنم ، دقیقاً همانگونه که آنها به عنوان بخشی از یک

فعالیت یا در خلال اجتماعی شدن در خانه و اجتماعشان با خانواده ، دستیاران ، دوستان یا همسایگان، آن را انجام می دهند. [iv]

 

منبع این مقاله 

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

 

Our Score
Our Reader Score
[Total: 1 Average: 5]