نوشته‌ها

موسیقی درمانی برای چه کسانی مفید است؟

موسیقی درمانی برای چه کسانی مفید است؟

موسیقی درمانی برای چه کسانی مفید است؟

موسیقی درمانی برای چه کسانی است؟

ایسنا/خوزستان حسین عندلیب با اشاره به بحث موسیقی درمانی گفت: موسیقی درمانی چیست؟ الف) القاء آرامش روحی و روانی ب) تسریع روند بهبود بیماری‌ها ج) بهبود عملکرد ذهنی و ایجاد سلامتی در روح و روان.

حسین عندلیب با اشاره به بحث موسیقی درمانی گفت: موسیقی درمانی چیست؟ الف) القاء آرامش روحی و روانی ب) تسریع روند بهبود بیماری‌ها ج) بهبود عملکرد ذهنی و ایجاد سلامتی در روح و روان.

 

 

 

این هنرمند موسیقی در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) منطقه خوزستان بیان کرد: در موسیقی سه رکن وجود دارد: ۱- ریتم که ضرباهنگ و نظم است ۲ – ملودی که خود آهنگ و محتوای آن است ۳– تم که تاثیر احساسی و شناختی خاص از موسیقی است. تم‌ها به چند گروه تقسیم می‌شوند؛ تم‌های آرام‌ساز (از بین برنده استرس)، تم‌های خلسه‌ ساز، تم‌های خلق‌ ساز(غم، سرخوشی)، تم‌های جسمانی‌ ساز(دینامیک و عمل در سطح بدن) و تم‌های نیروساز که با حرکات ورزشی یا رزمی مناسب است.

 

 

 

وی خاطرنشان کرد: اولین چیزی که معمولاً با شنیدن عبارت موسیقی درمانی به ذهن می‌آید این است که با پدیده پیچیده‌ای روبه‌رو هستیم؛ پدیده‌ای که احتمالاً به دلیل تازگی‌اش (به خصوص در کشور ما) هنوز از دید بسیاری از مردم عجیب و ناشناخته باقی مانده است.

 

 

 

به باور عندلیب شاید بهترین راه برای درک موسیقی درمانی مراجعه به زندگی روزانه باشد. بارها تجربه کرده‌ایم که چه طور یک موسیقی آرام ما را از اضطراب و خستگی می‌رهاند و در مقابل یک موسیقی شاد ما را به دنیای دیگری می‌برد.

 

 

 

او ادامه داد: اگر باور داشته باشیم که موسیقی زبان فطرت انسان است آن گاه برای‌مان آسان خواهد بود تا تأثیر موسیقی را بر روح و روان، عواطف و به طور کلی زندگی بشر درک کنیم. موسیقی، انسان را در رؤیاها و آرزوها و احساساتش فرومی‌برد. هیچ کس نمی‌تواند برای آغاز موسیقی درمانی زمان مشخصی را تعیین کند.

 

 

 

این هنرمند موسیقی اظهار کرد: موسیقی درمانی تنها شنیدن موسیقی نیست. آن گونه که در منابع مختلف راجع به موسیقی درمانی دیده می‌شود. افراد با نواختن موسیقی و حتی آواز خواندن قادرند به همان نتایج شنیدن موسیقی دست پیدا کنند.

 

 

 

به گفته عندلیب ایران به عنوان یکی از تمدن‌های کهن علاقه و قابلیت فرهنگی خود را در استفاده از موسیقی نشان داده و در زمینه‌های درمانی، روحی و عرفانی از این پدیده استفاده کرده است. مراجعه به گذشته تاریخی و دانشمندان مشهوری چون فارابی و ابوعلی سینا اهمیت موسیقی و تأثیر آن بر جسم و روح را به ما اثبات می‌کند. به طور مثال فارابی در کتاب موسیقی الکبیر و ابوعلی سینا در کتاب قانون به این نکته اشاره می‌کنند.

 

 

 

وی بیان کرد: موسیقی درمانی برعکس آن چه که بسیاری از مردم می‌پندارند فقط برای افرادی که از مشکلات خاصی چون عقب ماندگی، تأخیر یافتگی رشد، معلولیت‌های جسمی و بیماری‌های روانی رنج می‌برند نیست بلکه افراد عادی هم می‌توانند برای رسیدن به آرامش بیشتر این روش را امتحان کنند.

 

 

 

او اضافه کرد: مریضی‌ها نتیجه عدم هارمونی در وجود فرد است و موسیقی با قدرت روحی و اخلاقی خود می‌تواند با برگرداندن هارمونی و نظم در بدن سلامتی را برای فرد مورد استفاده به ارمغان آورد.

 

 

 

عندلیب همچنین گفت: برای بهتر گوش کردن به موسیقی دو مطلب را به خاطر بسپارید: ۱- صدای موسیقی در حدی باشد که شما با آن راحت هستید. ۲- خودتان را تسلیم موسیقی کنید.

 

 

 

این هنرمند موسیقی توضیح داد: موسیقی درمانی بر رفتارهای کودکان تاثیر بسیار مثبتی دارد و با ایجاد یک سری تجربیات موسیقایی در تسهیل گسترش ارتباطات کودکان، احساسات اجتماعی، اعصاب و افزایش هوش آنها بسیار موثر است موسیقی درمانی می‌تواند کیفیت زندگی کودک را در عرصه‌های مختلف بالا ببرد. نظیر ارتباط کودک با کودک دیگر، کودک و خانواده، ارتباط کودک و پزشک درمانگر یا معلم و … موسیقی تمام حواس را تحریک کرده و زندگی کودک را تحت شعاع خود قرار می‌دهد و باعث افزایش بسیاری از مهارت‌های او می‌شود. بیشترین تاثیر این روش درمانی هنگامی است که کودک اجازه می‌یابد تا خود لذت اجرای موسیقی را تجربه کند.

 

 

 

وی یادآوری کرد: موسیقی می‌تواند مشوق اجتماعی‌تر شدن کودکان شود و توانایی آنها را در نشان دادن نظرات و احساسات و نیر برقراری ارتباط با دیگران افزایش دهد(البته موسیقی با آواز خوب و شعر خوب). تاثیر موسیقی بر هر دو نیم کره مغز باعث می‌شود تا ارتباط این قسمت‌ها با یک دیگر تسهیل شده بهره لحظه‌ای هوشی بالا رود. این هماهنگی همچنین برای درمان لکنت کلام بسیار مفید است.

 

 

 

عندلیب افزود: گوش دادن به موسیقی یک عامل سیستماتیک است که باعث کاهش اضطراب و درد در بیماران مبتلا به سرطان و کمک به بهبود خلق و کیفیت زندگی آنها می‌شود. کاهش تنش در طول شیمی درمانی یا پرتو درمانی، بهبود خلق و خو و کیفیت زندگی و بهبود کارکرد سیستم ایمنی بدن می‌شود. موسیقی ‌درمانی تاثیر و کارآیی تکنیک‌های درمانی را در جوانان و نوجوانان مبتلا به سرطان بهبود می‌بخشد.

 

 

 

این موسیقیدان گفت: شنیدن موسیقی آرام و اندوهناک علایم افسردگی را کم می‌کند چون شنیدن این آهنگ‌ها موجب به خاطر آوردن سریال‌ها و فیلم‌های عاشقانه و اتفاقاتی که موجب خوشحالی انسان‌ها می‌شود. به همین خاطر است که خیلی از مردم دوست دارند به موسیقی آرام گوش بدهند. موسیقی غمگین احساسات متناقضی را در مغز تحریک می‌کند. با این که احساس غم و ناراحتی در زندگی روزانه چندان برای روحیه ما خوب نیست اما تجربه غم از طریق هنر و موسیقی امید به زندگی را افزایش می‌دهد زیرا در این حالت هیچ استرس و نگرانی زندگی ما را تهدید نمی‌کند. به همین دلیل ما می‌توانیم بدون تجربه کردن احساس افسردگی از غم و اندوه نهفته در موسیقی لذت ببریم و در نهایت رضایت بیشتری از زندگی خود پیدا کنیم. گوش دادن به موسیقی آرام و غمگین حتی می‌تواند باعث افزایش قدرت سیستم ایمنی، بهبود سلامت و افزایش رضایت در زندگی مشترک شود.

Our Score
Our Reader Score
[Total: 1 Average: 5]

بسیاری از ترس‌های بزرگسالی ریشه در کودکی افراد دارد

بسیاری از ترس‌های بزرگسالی ریشه در کودکی افراد دارد

بسیاری از ترس‌های بزرگسالی ریشه در کودکی افراد دارد

ایسنا/کرمانشاه یک روانشناس معتقد است، ترساندن کودکان شیوه مناسبی برای تربیت آنها نیست و بسیاری از ترس‌های دوران بزرگسالی ریشه در کودکی افراد دارد.

یک روانشناس معتقد است، ترساندن کودکان شیوه مناسبی برای تربیت آنها نیست و بسیاری از ترس‌های دوران بزرگسالی ریشه در کودکی افراد دارد.

 

بنت الهدی امیری در گفت و گو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، منطقه کرمانشاه، با مردود دانستن شیوه ترساندن برای تربیت کودکان، گفت: چون بچه‌ها والدین خود را افرادی راستگو می‌پندارند، اگر پدر و مادر بچه را از چیزی بترسانند، کودک باور می‌کند و در وجودش احساس دلهره و ترس ایجاد می‌شود.

 

وی ادامه داد: ترساندن کودک از اتاق تاریک و حبس او در اتاق، تهدید کودک با موجوداتی غیرواقعی یا واقعی و … از جمله روش‌های نامناسبی است که برخی از والدین برای تربیت فرزندان خود به کار می‌برند.

 

این روانشناس یادآوری کرد: برخی مواقع والدین واقعا قصد ترساندن کودک را ندارند، اما مشاهده ترس و اضطراب از یک چیز خاص در چهره پدر و مادر مثلا وقتی که مادر از سوسک بترسد، ناخودآگاه کودک را نیز دچار ترس می‌کند.

 

امیری تاکید کرد: ترساندن کودک تنها در مواردی جایز است که بخواهیم او را از یک کار خطرناک دور نگه داریم که در این حالت هم توصیه می‌شود ابتدا تا حد امکان با توجه به سن کودک خطرات موجود را برای او بازگو و استدلال کنیم و اگر کودک خیلی کم سن بود او را از خطر دور نگه داریم.

 

وی در خصوص پیامدهای ترس در کودکان نیز خاطرنشان کرد: کودکانی که ترسانده می‌شوند، بیشتر در معرض اختلالات روانی، افسردگی، کم رویی، اختلالات شخصیتی و حتی شب ادراری و لکنت زبان قرار دارند.

 

به گفته این روانشناس، چنانچه کودکی دچار ترس می‌شود، باید والدین اجازه دهند او از ترس خود برای آنها صحبت کند، چون صحبت کردن در مورد ترس کودک را آرام می‌کند.

 

امیری ادامه داد: حتی توصیه می‌شود اگر کودکی شب قبل خواب بد دیده است، والدین از او بخواهند خوابی را که دیده برای آنها نقاشی کند.

 

وی حساسیت زدایی تنظیم شده را نیز از دیگر راهکارهای مقابله با ترس در کودکان دانست و اضافه کرد: اگر کودکی دچار ترس است، باید او را به تدریج با آنچه که از آن می‌ترسد، روبرو کرد.

Our Score
Our Reader Score
[Total: 1 Average: 5]

مکیدن انگشت در شیرخواران غریزی است

مکیدن انگشت در شیرخواران غریزی است

مکیدن انگشت در شیرخواران غریزی است

مکیدن انگشت در شیرخواران غریزی است

ایسنا/چهارمحال و بختیاری کارشناس مسئول برنامه کودکان مرکز بهداشت چهارمحال و بختیار گفت: مکیدن انگشت توسط کودک به ‌طور معمول تا سن ۳ سالگی طبیعی است.

کارشناس مسئول برنامه کودکان مرکز بهداشت چهارمحال و بختیار گفت: مکیدن انگشت توسط کودک به ‌طور معمول تا سن ۳ سالگی طبیعی است.

 

مهری یوسفی در گفت‎وگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، منطقه چهارمحال و بختیاری، اظهار کرد: مکیدن انگشت در کودکان بسیار شایع است، بیشتر خانواده‌ها نگران مکیدن انگشت نوزاد و شیرخوارشان هستند ولی این پدیده غریزی است و تقریبا همه بچه‏‌های کوچک شست خود را می‌مکند.

 

وی با بیان اینکه مکیدن انگشت باعث آرامش کودکان می‏‌شود، ادامه داد: این عادت که می‌‏تواند از دوران جنینی شروع شود به هنگام احساس خواب آلودگی، گرسنگی، خستگی، خجالت، دندان درآوردن، تنهایی و بی حوصلگی تکرار می‌‏شود.

 

به گفته وی، پژوهش‏ها نشان می‎دهند حدود ۷۵ درصد شیرخواران(تا یک سالگی) مُشت یا انگشتان خود را در دهان می‎گذارند و می‌‏مکد و انجام این کار برای این گروه سنی از کودکان آرامش بخش، سرگرم کننده و لذت بخش است.

 

یوسفی خاطرنشان کرد: مکیدن انگشت توسط کودک به ‌طور معمول تا سن ۳ سالگی طبیعی در نظر گرفته می ‎شود و از ۳ سالگی به بعد معمولاً این عادت توسط خود کودک ترک می‏‌شود و ادامه این عادت بعد از ۳ سالگی، ممکن است باعث ایجاد ناهنجاری‌های دهانی- دندانی در سنین بالاتر شود و مکیدن انگشت به ویژه بعد از ۵-۶ سالگی می‎تواند مشکلات جدی در دندان‌ها، لثه و آرواره به وجود آورد.

 

وی، بازماندن دهان و فاصله افتادن میان فک بالا و پایین، بیرون زدن فک بالا و بروز مشکلات بلع در کودک را از ناهنجاری‌های دندانی که با مکیدن انگشت ایجاد می‌شود، عنوان کرد.

 

 

این کارشناس کودکان، اختلالات گفتاری مثل لکنت زبان را از دیگر عوارض این عادت برشمرد و گفت: این اختلال گفتاری به گونه‎ای است که فرد در بزرگسالی نمی‌تواند بعضی از حروف را به درستی تلفظ کند.

 

یوسفی خاطرنشان کرد: معمولا کودکانی که تمام انگشتان خود را می‎مکند دارای اختلالات خلقی بیشتری هستند و در صورت تمیز نبودن انگشتان، ممکن است دچار عفونت‌های ناخن و بافت‌های چرکی در انگشتان شوند. پینه بستن و منحرف شدن انگشتان نیز می‌‏تواند از دیگر عوارض این عادت باشد.

 

وی بیان کرد: اگر مکیدن انگشت در سنین بالا و در سال‎های قبل از مدرسه رفتن مشاهده شود، اختلال است و باید این مسئله را جدی گرفت و نسبت به درمان آن اقدام کرد.

 

این کارشناس، وجود بعضی عوامل استرس‎زا در محیط اطراف کودک مانند اختلافات خانوادگی و کمبود محبت را از علل مهم مکیدن انگشتان کودک دانست و تصریح کرد: در کودکانی که کمتر مورد توجه والدین قرار دارند این عادت بیشتر به چشم می‎خورد.

 

وی به خانواده‎ها توصیه کرد، اگر شیرخوار شما چیزی در دهان می‏کند و یا انگشت خود را می‏مکد، وادارش نکنید که از این کار خودداری کند زیرا اگر این کودکان در محیط های طبیعی و شرایط عادی رشد کنند و محبت‎ها و توجه لازم والدین وجود داشته باشد موجب می‎شود که کودک به محیط اطراف توجه داشته و به تدریج کمتر به مکیدن انگشت روی آورده و کم کم آن را به طور طبیعی تا قبل از ۳-۴ سالگی کنار می‎گذارد.

 

به گفته وی، اگرغریزه مکیدن پس از یک سالگی به تدریج کمرنگ‌‏تر نشد می‏‌تواند نشانه‎ای از وجود عوامل استرس‎زا در محیط و حاکی از اضطراب کودک باشد، البته در برخی موارد ممکن است کودک بدون علت صرفآ طبق عادتی که در او تقویت شده این کار را انجام دهد.

 

وی اظهار کرد: اگر مکیدن انگشت در سنین بالا به خصوص در سال‎های قبل از مدرسه رفتن مشاهده شود، اختلال است و باید این مسئله را جدی گرفت و نسبت به درمان آن اقدام کرد. ایجاد محیطی طبیعی، امن و آرام برای کودک و توجه والدین به تمامی نیازهای تکاملی جسمی، روانی و عاطفی کودک و داشتن برنامه غذایی صحیح مهم‌ترین عاملی است که موجب ترک این عادت می‌شود.

 

به گفته یوسفی، برخی از والدین بدون آگاهی و شناخت عوامل موثر بر تداوم عادت کودک سعی می‏‌کنند آن را متوقف سازند که این اقدام می‌تواند به ادامه دار شدن مکیدن انگشت توسط کودک منجر شود.

 

وی تاکید کرد: کودکانی که از سوی والدین خود و بدون توجه به عوامل زمینه ساز بروز و تداوم عادت خود مرتب تحت فشار هستند تا از مکیدن انگشت خودداری کنند به تدریج ممکن است خشمگین و یا پرخاشگر شوند، همچنین واکنش‏های منفی اطرافیان کودک، با تولید استرس و احساس حقارت نه تنها مکیدن انگشت را کم نمی‏‌کند که بر میزان آن می‎افزاید.

 

وی، شناسایی علت اضطراب و راهکارهای از بین بردن علت آن،‌ تحسین کردن کودک زمانی که این عمل را انجام نمی‎دهند،‌ سرگرم کردن کودک با کارهایی چون نقاشی و رنگ آمیزی را از نکاتی برشمرد که رعایت آن توسط والدین می‎تواند در موفقیت ترک عادت مکیدن انگشت کودکان موثر باشد.

 

یوسفی اظهارکرد: والدین درصورت مشاهده این رفتار در کودک ضمن توجه به عوامل اثرگذار و به منظور حفظ و ارتقاء سلامت کودک، عادت مکیدن انگشت را قبل از رفتن او به مدرسه برطرف کنید.

Our Score
Our Reader Score
[Total: 1 Average: 5]

والدین با کودکانی که گفتار ناروان دارند، رفتار درستی داشته باشند

گفتار ناروان

والدین با کودکانی که گفتار ناروان دارند، رفتاری صحیح داشته باشند

والدین با کودکانی که گفتار ناروان دارند، رفتاری صحیح داشته باشند

یک آسیب شناس گفتار و زبان با تاکید بر اهمیت درک کودکانی که گفتار ناروان دارند گفت: والدین باید در برابر این کودکان رفتارهای نادرست خود را تصحیح کنند.

یک آسیب شناس گفتار و زبان با تاکید بر اهمیت درک کودکانی که گفتار ناروان دارند گفت: والدین باید در برابر این کودکان رفتارهای نادرست خود را تصحیح کنند.

 

لیلا رستم شیرازی در گفت‌وگو با خبرنگار «اجتماعی» ایسنا منطقه دانشگاه علوم پزشکی تهران، با بیان اینکه چنانچه کودکی که گفتار ناروان دارد، در بعضی موقعیت‌ها به ویژه در جمع غریبه‌ها نسبت به صحبت کردن مقاومت می‌کند، نباید بر بیان گفتار در این مواقع اصرار کرد گفت: در این حالت والدین باید بلافاصله و بدون حساسیت خاصی سراغ توانائی که کودک تمایل به هنرنمائی آن دارد بروند، تا کودک هم احساس راحتی داشته باشد و هم بداند نسبت به گفتار او حساس نیستند.

 

وی گفت: بهتر است والدین سعی کنند تا رفتارهای نادرست خود را تصحیح کنند نه رفتارهای کودک را، زیرا آنها الگوی کودک هستند.

 

این آسیب شناس گفتار و زبان یادآور شد: ضرورت دارد پدر و مادرها محیط کودک را از ارتباط کلامی با رعایت الگوی مناسب غنی کنند. بهتر است این ارتباطات از سنین خیلی پائین آغاز شود و با فعالیت‌های مطلوب وی و با شیوه‌های خوشایند انجام شود.

 

رستم شیرازی گفت: چنانچه کودک در رابطه با مشکلش با والدین صحبت کرد، آنها باید از پاسخ گوئی طفره نروند، مشکل را بزرگ نکنند و احساس اضطراب و نگرانی نکنند بلکه در کمال آرامش و با پاسخ دادن منطقی و در خور فهم کودک، او را توجیه کنند که وجود چنین مسائلی کاملا طبیعی است و هر کسی ممکن است مشکل پیدا کند، همانطور که سایر بیماری‌ها را در افراد متعددی از جامعه می‌بینند. آنچه مهم است وجود راه حل و درمان برای مشکل است که برای این اختلال نیز وجود دارد.

 

وی با تاکید بر اینکه از طرح مشکل کودک و به کار بردن کلمه ” لکنت ” در موقعیت‌های مختلف، جمع فامیل و آشنایان و گفتگوهای خانوادگی باید خودداری شود گفت: مطرح شدن دائمی موضوع، حساسیت کودک را افزایش می‌دهد و کلنجار رفتن با مشکل موجب مشغله دائمی ذهن کودک می‌شود.

 

رستم شیرازی تصریح کرد: بهتر است والدین در غیاب کودک، سایر کودکان، همسالان، خواهر و برادرها و حتی بزرگترها را توجیه کنند که عکس العمل منفی نسبت به گفتار کودک نشان ندهند و نسبت به برخورد صحیح با مشکل وی، آگاهی داشته باشند.

 

این آسیب شناس گفتار و زبان گفت: باید در خانه و مدرسه مسئولیت‌های در حد توان به کودک داده شود و پس از انجام کار، حتما او را تشویق کنند تا به توانائی‌های خودش اعتماد کند و اعتماد بنفس او برای انجام کارهای دیگر از جمله صحبت کردن افزایش یابد.

Our Score
Our Reader Score
[Total: 1 Average: 5]

راهکارهایی برای تقویت اعتماد به نفس کودکان

راهکارهایی برای تقویت اعتماد به نفس کودکان

راهکارهایی برای تقویت اعتماد به نفس کودکان

راهکارهایی برای تقویت اعتماد به نفس کودکان

ایسنا/قزوین کار‌شناس بهداشت روان مرکز بهداشت شهرستان تاکستان گفت: تقویت اعتماد به نفس در کودکان یکی از مهارت‌های فرزند پروری است.

کار‌شناس بهداشت روان مرکز بهداشت شهرستان تاکستان گفت: تقویت اعتماد به نفس در کودکان یکی از مهارت‌های فرزند پروری است.

 

کبری نیک نامی در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، خاطرنشان کرد: اعتماد به نفس به معنی تجربه و احساس فرد از دوست داشتن، توانمند و منحصر به فرد بودن خویش است. وقتی فردی نگرش مثبتی نسبت به خودش داشته باشد، اهداف واقع گرایانه برای زندگی‌اش تعریف خواهد کرد و از اعتماد به نفس بالایی برخوردار خواهد شد.

 

وی خاطرنشان کرد: والدین در این زمینه نقش نخستین و مهم‌ترین معلم کودک را ایفا می‌کنند.

 

نیک نامی، نشان دادن دوست داشتن و علاقه به کودک، احساس تعلق به کودک، امنیت و اطمینان، اعتماد، احترام و احساس خاص بودن را از جمله راهکارهای تقویت اعتماد به نفس در کودکان دانست و اضافه کرد: والدین می‌توانند از این روش‌ها با توجه به زمان، موقعیت و سن کودک استفاده کنند.

 

نیک نامی با اشاره به اینکه استرس می‌تواند در هر موقعیت و به هر شکلی در کودک به وجود آید، تصریح کرد: علایم جسمی مانند شب ادراری، کابوس‌های شبانه، لکنت زبان و علایم رفتار هیجانی از قبیل اضطراب، گریه کردن، مکیدن انگشت و ترس از تاریکی از شایع‌ترین علایم استرس در کودکان محسوب می‌شود.

 

کار‌شناس بهداشت روان مرکز بهداشت شهرستان تاکستان توصیه کرد، والدین می‌توانند از روش‌هایی مانند فراهم کردن محیط امن، آشنا و پایدار، حذف برنامه‌های تلویزیونی اضطراب و ترس آور، وقت گذاشتن برای در کنار کودک بودن و تشویق او به سؤال کردن از والدین درباره ترس‌ها و نگرانی‌هایش و تقویت فعالیت‌های فیزیکی برای کاهش استرس کودکشان استفاده کنند. البته اگر استرس کودکان کاهش نیافت باید از افراد متخصص کمک گیرند.

Our Score
Our Reader Score
[Total: 1 Average: 5]

گفتار درمانی و حمایت عاطفی بهترین راه درمان لکنت زبان

گفتار درمانی و حمایت عاطفی بهترین راه درمان لکنت زبان ‌

گفتار درمانی و حمایت عاطفی بهترین راه درمان لکنت زبان ‌

ایسنا/کردستان یک کارشناس ارشد گفتار درمانی ، گفتار درمانی و حمایت عاطفی را بهترین روش درمان لکنت زبان در کودکان اعلام کرد.

یک کارشناس ارشد روانشناسی، گفتار درمانی و حمایت عاطفی را بهترین روش درمان لکنت زبان در کودکان اعلام کرد.

 

ساحره عبدالملکی در گفت و گو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، منطقه کردستان، با اشاره به اینکه بروز لکنت زبان در پسران چهار برابر دختران است، اظهار کرد: لکنت زبان در دوران کودکی یک عارضه خوش خیم است که در پسران بیشتر از دختران رخ می دهد.

 

وی افزود: لکنت زبان معمولاً هنگامی اتفاق می افتد که کودک به تدریج توان صحبت کردن را به دست می آورد.

 

این کارشناس ارشد روانشناسی با بیان اینکه تکرار یک کلمه در سنین پایین برای کودکان، طبیعی است، افزود: تکرار یک کلمه طبیعی است، اما کودکان مبتلا به لکنت زبان معمولاً یک حرف را چندین بار تکرار می‌کنند.

 

وی ژنتیک را یک عامل مهم در بروز لکنت زبان اعلام کرد و افزود: کودکانی که تنش‌های زیادی را در منزل پشت سر می‌گذارند ‌یا با یک حالت هیجانی شدید رو به رو شوند، دچار لکنت زبان طولانی مدت می‌شوند.

 

عبدالملکی با ذکر این نکته که کودکان دارای لکنت زبان نباید مورد سرزنش قرار گیرند، تصریح کرد: والدین باید کودکی را که دچار لکنت زبان است از نظر عاطفی حمایت و او را تشویق به صحبت کردن کنند تا بتواند موضوعات دلخواه خود را به راحتی بیان کند.

 

وی با بیان اینکه بروز لکنت زبان در بزرگسالان پدیده نادری است، ادامه داد: لکنت زبان در بالغین ممکن است، پس از بروز سکته مغزی کوچک، جراحت سر و آنسفالیت و التهاب مغزی رخ دهد.

 

این متخصص با تأکید بر اینکه کودکی که دچار لکنت زبان می شود بیش از پزشک به گفتار درمانی نیازمند است، گفت: لکنت زبان در برخی موارد به خودی خود رفع می‌شود، اما در صورت عدم درمان والدین، معلمین و دوستان باید فرد را ترغیب به مهار این مشکل و رفع لکنت در کلام خود کنند. ‌

عبدالملکی با بیان اینکه مراجعه به یک گفتار درمان بهترین روش برای درمان لکنت زبان است، افزود: بهترین زمان برای مراجعه به یک گفتار درمانگر زمانی است که یک کودک قبل از دوران دبستان به این مشکل دچار شده است.

 

وی تأکید کرد: اگر کودک قبل از ورود به دبستان درمان شود، درمان اثر بخش خواهد بود.

 

‌این مقام علمی با بیان اینکه گوش دادن به کودکی که لکنت زبان دارد منجر به تقویت اعتماد به نفس او می شود، گفت: یک مکالمه پنج تا ۱۰ دقیقه ای در مورد تعلقات و تمایلات کودک به طور روزانه یک فضای آرام بسیار مناسبی را برای او فراهم می کند.

 

عبدالملکی با اشاره به اینکه باید در برخورد با کودکان دچار لکنت زبان تابوها را از بین برد، خاطرنشان کرد: ممکن است کودکان تصور کنند که لکنت زبان به دلیل آنکه کسی درباره آن صحبت نمی‌کند، یک موضوع غیرقابل بیان است.

 

وی در پایان یادآور شد: والدین باید ذهنیت کاذب کودکان خود را از بین ببرند و با تقویت روحیه آنها کودک خود را تشویق به صحبت کردن بدون دغدغه کنند.

Our Score
Our Reader Score
[Total: 1 Average: 5]

برای ارتباط با کودک مبتلا به لکنت زبان، اعتمادش را به دست آورید

لکنت کودکان

برای ارتباط با کودک مبتلا به لکنت زبان، اعتمادش را به دست آورید

برای ارتباط با کودک مبتلا به لکنت زبان، اعتمادش را به دست آورید

یک آسیب شناس گفتار و زبان با بیان اینکه در ارتباط با کودکان مبتلا به لکنت باید ویژگی‌های وی مورد توجه قرار گیرد، گفت: اصلاح غیرکارشناسانه رفتار کودک موجب مشکل شدن و طولانی شدن مراحل گفتار درمانی می‌شود.

یک آسیب شناس گفتار و زبان با بیان اینکه در ارتباط با کودکان مبتلا به لکنت باید ویژگی‌های وی مورد توجه قرار گیرد، گفت: اصلاح غیرکارشناسانه رفتار کودک موجب مشکل شدن و طولانی شدن مراحل گفتار درمانی می‌شود.

 

لیلا رستم شیرازی در گفت وگو با خبرنگار ایسنا منطقه دانشگاه علوم پزشکی تهران، گفت: یکی از مهمترین سوالاتی که در ذهن والدین و آموزگاران در برخورد با کودک مبتلا به لکنت نقش می‌بندد این است که با این مشکل چگونه می‌توانند برخوردی مناسب داشته باشند.

 

وی با تاکید بر اینکه والدین باید کودک را همان گونه که هست پذیرا باشند، افزود: والدین باید این پذیرش را از طریق رفتارهای خود به کودک تفهیم کنند و هرگز کودکان را با هم مقایسه نکنند.

 

این کارشناس گفتار درمانی با اشاره به اینکه در برخورد با این کودکان نقاط ضعف و اشکال آنها بزرگنمایی نشود، گفت: یک کودک را باید به صورت مجموعه‌ای از رفتارها در نظر گرفت و با طرح نکات و توانایی‌های مثبت وی، زمینه رفع نکات منفی را نیز فراهم کرد.

 

رستم شیرازی با بیان اینکه تنها راه ارتباط یک معلم با دانش آموز فقط گفتار نیست، گفت: برای برقراری ارتباط و و نفوذ در دنیای کودک و کسب اعتماد و جلب اطمینان، راه‌های ارتباطی مختلفی وجود دارد.

 

وی در ادامه افزود: خط زیبا، نقاشی خوب و رعایت نظم و انضباط از جانب کودک نکات برجسته‌ای است که باید مورد توجه قرار گیرد. آموزگاران باید سعی کنند در برخورد با دانش آموزان دارای لکنت برای جلب اعتماد و اطمینان اولیه به جای دست گذاشتن و اصرار داشتن بر بیان گفتاری از این راه ها استفاده کنند تا کودک مطمئن شود که او را حتی با مشکلش پذیرفته‌اند.

 

این کارشناس گفتار درمانی در پایان تصریح کرد: اطرافیان کودک مبتلا به لکنت نباید با ارایه توصیه‌های دلخواه و غیرکارشناسانه مانند قبل از حرف زدن فکر کن، آهسته‌تر صحبت کن، سعی بر اصلاح و کاهش لکنت کودک داشته باشند بلکه این کار را تنها به کارشناسان متخصص واگذار کنند.

Our Score
Our Reader Score
[Total: 1 Average: 5]

دیر زبان باز کردن کودکان و راه درمان اون

دیر زبان بازکردن کودکان

وقتی کودک دیر زبان باز می‌کند

وقتی کودک دیر زبان باز می‌کند

ایسنا/خوزستان یک کارشناس گفتاردرمانی گفت: دیرزبانی یا در اصطلاح دیر زبان باز کردن به حالتی گفته می‌شود که کودک تا سن ۳ سالگی نتواند به اندازه کودکان هم سن و سال خود صحبت کند، به عبارت دیگر‌ حالتی است که دایره لغات کودک در ۳ سالگی، در حدود ۹۰ درصد کمتر از هم سن و سالان خود باشد.

یک کارشناس گفتاردرمانی گفت: دیرزبانی یا در اصطلاح دیر زبان باز کردن به حالتی گفته می‌شود که کودک تا سن ۳ سالگی نتواند به اندازه کودکان هم سن و سال خود صحبت کند، به عبارت دیگر‌ حالتی است که دایره لغات کودک در ۳ سالگی، در حدود ۹۰ درصد کمتر از هم سن و سالان خود باشد.

 

 

 

پیمان زمانی در گفت‌وگو با خبرنگار‌ خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) -منطقه خوزستان- اظهار کرد: عوامل متعددی در بروز دیر زبانی کودکان وجود دارد که یکی از علل اصلی آن عقب ماندگی ذهنی است. این دلیل، عاملی بسیار مهم بین عوامل دیگر دیرزبانی است که والدین باید قبل از ۳ سالگی متوجه شوند که کودک دچار دیر زبانی است یا نه؟ و اگر کودک دچار کم‌رشدی مهارت‌های حرکتی، شناختی و هوشی باشد، بهتر است برای تست به پزشک مراجعه شود.

 

 

 

وی ادامه داد: کم‌شنوایی نیز می‌تواند عامل دیگر در دیرزبانی کودک باشد. گاه کودک از لحاظ ذهنی و هوشی در سطح خوبی است ولی به دلیل این‌که مشکلات شنوایی دارد و خانواده از کودک خود غافل بوده‌اند، کودک نمی‌تواند گفتار دیگران را به درستی گوش دهد و در نتیجه، دیرتر از حد معمول زبان باز می‌کند.

 

 

 

این کارشناس گفتاردرمانی افزود: موارد دیگری نیز می‌تواند در دیر زبانی سهم داشته باشند ولی کمتر اتفاق می‌افتند؛ صرع و تشنج موجب می‌شود فعالیت مغزی به یک باره تخلیه شود و در این حالت، اطلاعات حافظه کودک خالی می‌شود، همچنین داروهایی که برای کنترل صرع و تشنج برای بیمار تجویز می‌شود، فعالیت مغز را کاهش می‌دهند و در نتیجه، یادگیری کودک کاهش می‌یابد و صحبت کردن کودک در این حالت به تاخیر می‌افتد.

 

 

 

زمانی گفت: مشکلات روانپزشکی و در عمده‌ترین نمونه، اوتیسم نیز از دلایل دیرزبانی هستند. از علامت‌های اصلی وجود یک بیماری روانپزشکی در کودک، صحبت نکردن است، کودک در چند کلمه محدود باقی می‌ماند و به صورت مرتب همان چند کلمه را تکرار می‌کند.

 

 

 

وی بیان کرد: اگر عوامل پزشکی را جداگانه مطالعه کنیم در واقع هیچ علت مشخصی برای دیر زبانی پیدا نمی‌شود و تنها یک حالت شایع است.

 

 

 

این کارشناس گفتاردرمانی درباره تفاوت دیر زبانی و لکنت زبان توضیح داد: لکنت زبان، طیف دیگری از اختلالات صحبت کردن است. در اختلال لکنت زبان کودک صحبت می‌کند ولی نمی‌تواند کلمات را به درستی بیان کند. کلمات را تکرار می‌کند، روی کلمات گیر می‌کند یا بعضی از کلمات را با فشار آوردن و با تلاش زیاد بیان می‌کند.

 

 

 

زمانی درباره علت دیرزبانی در کودکان عنوان کرد: مشکلاتی که در زمان بارداری به وجود می‌آیند مانند مسمومیت دوران بارداری، دیابت، فشار خون مادر، ضربه‌هایی که به شکم مادر باردار وارد می‌شوند یا کمبود اکسیژن در هنگام زایمان روی سیستم مغزی کودک اثر مستقیم می‌گذارد و برای کنترل این آثار، باید به پزشک متخصص مراجعه شود.

 

 

 

وی با بیان این‌که قطعی نیست که دیرزبانی جنبه ارثی دارد یا نه، گفت: معمولا و به طور طبیعی، پسرها نسبت به دخترها کمی دیرتر شروع به حرف زدن می‌کنند و در واقع، در دیرزبانی روابط ژنتیکی کمتر مشاهده شده است.

 

 

 

این کارشناس گفتاردرمانی یادآور شد: والدین هنگامی که مشاهده کنند کودکشان نسبت به هم سن و سالان خود کمتر صحبت می‌کند و دایره لغات کمتری دارد، بهتر است به پزشک مراجعه کنند.

 

 

 

زمانی بیان کرد: والدین باید با کودکان دیر زبان خود بازی‌های کلامی داشته باشند و از شعرخوانی‌های ساده استفاده کنند، فرصت صحبت کردن به کودک بدهند، در هنگام صحبت کردن کودک به او نگاه و توجه کنند، قصه‌های کوتاه و ساده برای کودک تعریف کرده و در هنگام حرف زدن او را مجبور به تکرار یک کلمه نکنند زیرا در این حالت، کودک دچار هیجان و فشار خواهد شد.

 

 

 

وی با بیان این‌که برای پیشگیری از دیرزبانی، والدین باید با کودکان خود صحبت و بازی کنند، تصریح کرد: ممکن است دلیل دیر زبانی، هیچ‌کدام از عوامل عقب‌ماندگی نباشد. گاه کودکان والدین شاغل نیز دچار دیرزبانی می‌شوند که در این حالت والدین باید بیشتر به کودکان خود توجه کرده و کودک را از شنیدن و گفتن محروم نکنند.

Our Score
Our Reader Score
[Total: 1 Average: 5]

نگران گفتار نامفهوم کودک خود باشید

لکنت زبان چیست و چگونه باید آن را درمان کرد؟

نگران گفتار نامفهوم کودک خود باشید

نگران گفتار نامفهوم کودک خود نباشید

یک آسیب شناس گفتار و زبان با بیان اینکه رفتارهای نادرست، اجتناب و فرار از صحبت کردن را در کودکی که دچار مشکل گفتاری است تقویت می‌کند، گفت: والدین نباید نگران گفتارغیر واضح کودک باشند بلکه با بکارگیری شیوه‌های مناسب وی را در تلفظ صحیح کلمات یاری کنند.

یک آسیب شناس گفتار و زبان با بیان اینکه رفتارهای نادرست، اجتناب و فرار از صحبت کردن را در کودکی که دچار مشکل گفتاری است تقویت می‌کند، گفت: والدین نباید نگران گفتارغیر واضح کودک باشند بلکه با بکارگیری شیوه‌های مناسب وی را در تلفظ صحیح کلمات یاری کنند.

 

لیلا رستم در گفت وگو با خبرنگار ایسنا منطقه دانشگاه علوم پزشکی تهران، با بیان اینکه والدین باید اضطراب و نگرانی‌های خود را در برابر گفتار غیر واضح کودک کنترل کنند، گفت: اطرافیان نباید اجازه دهند بچه‌ها بدانند نگران و مضطرب گفتار آنها هستند بلکه در برخورد با مشکل گفتار کودک، کاملا طبیعی و مانند مواقعی که کودک گفتار روان دارد برخورد کنند.

 

وی با اشاره به اینکه تغییر چهره و پدیدار شدن اضطراب و نگرانی در رفتار و ظاهر فرد شنونده، کودک را حساس کرده و مشکلش را دو چندان می‌کند، گفت: بهتر است برای کودک زمینه تجارب خوشایند از صحبت کردن فراهم شود تا این خاطرات تمایل به گفتار، حتی با وجود مشکل را در کودک تقویت کند.

 

رستم  افزود: این کار را می توان با تحسین در مواقعی که مفهوم گفتار کودک کامل است انجام داد. در واقع این تحسین نه برای اینکه روان صحبت کرده بلکه به خاطر این که محتوای گفتارش خوب بوده است، صورت گیرد.

 

وی درمان لکنت را امری طولانی و نسبی عنوان کرد و گفت: والدین نباید از ادامه درمان خسته شوند و با مطرح کردن مطالبی مانند فایده‌ای ندارد، گفتارت عوض نشده، انگیزه و علاقه کودک را نسبت به درمان کاهش ندهند، بلکه کوچکترین موفقیت کودک را تشویق کرده تا او به درمان علاقه مند شود و این مسیر را تا انتها طی کند و نتیجه بگیرد.

 

این آسیب شناس گفتار و زبان یادآور شد: چنانچه الگوی گفتاری اطرافیان سریع و نامفهوم است، حتما الگوی گفتاری و طرز صحبت کردن خود را به شیوه شمرده و آرام صحبت کردن تغییر دهند تا این الگو به طور غیرمستقیم مشوقی برای به کارگیری شیوه‌های گفتاردرمانی برای کودک باشد.

 

رستم  با تاکید بر اینکه هیچ گاه گفتار کودک را نباید قطع کرد، گفت: سعی نشود با عنوان کمک کردن به کودک، به جای او صحبت شود، بلکه بهتر است به وی اجازه داده شود به هر نحوی که می تواند صحبت کند.

 

وی تصریح کرد: تنها در صورتی که مشکل در یک کلمه خیلی طولانی شد می توان با او همراهی کرد تا راحت‌تر کلمه را بیان کند. رفتارهای نادرست، اجتناب و فرار از صحبت کردن را در کودک ایجاد و تقویت می‌کند.

 

رستم  یادآور شد: به جای امر و نهی کردن به کودک و ایجاد شرایط استرس زا، باید با وی ارتباطی دوستانه و صمیمانه برقرار کرد و این موضوع را با رفتار خود به کودک نشان داد.

Our Score
Our Reader Score
[Total: 1 Average: 5]

چهار سالگی بهترین زمان آموزش زبان دوم به کودکان

چهار سالگی بهترین زمان آموزش زبان دوم به کودکان

چهار سالگی بهترین زمان آموزش زبان دوم به کودکان

چهار سالگی بهترین زمان آموزش زبان دوم به کودکان

ایسنا/اصفهان یک روانشناسی کودک گفت: بهترین سن برای آموزش زبان دوم به کودکان زمانی است که کودک زبان مادری خود را به خوبی آموخته باشد.

یک روانشناسی کودک گفت: بهترین سن برای آموزش زبان دوم به کودکان زمانی است که کودک زبان مادری خود را به خوبی آموخته باشد.

 

علی راکی در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران‌(ایسنا)، منطقه اصفهان، با بیان اینکه آموزش زبان دوم در دو یا سه سالگی با آسیب‌هایی همراه است، اظهار کرد: زبان آموزی در سن پایین ممکن است باعث تنفر کودک از زبان شود‌ یا اینکه کودک زبان مادری خود را به خوبی یاد نگیرد و در صحبت کردن دچار لکنت شود.

 

وی با اشاره به اینکه بهترین سن برای یادگیری زبان دوم در کودکان چهار تا پنج سالگی است، افزود: مقطع ابتدایی و راهنمایی بهترین زمان برای یادگیری زبان دوم است.

 

این روانشناس کودک با اشاره به اینکه کودکان باید بتوانند قبل از یادگیری زبان دوم بدون نقص کلمات را بیان کنند و جمله سازی صحیح داشته باشند، تصریح کرد: منظور کامل صحبت کردن و یا دایره لغات بالا در کودکان نیست بلکه راحت ارتباط برقرار کردن با دیگران به شکلی که کودک مانند والدینش در مراودات روزمره جمله سازی کند و خواسته‌هایش را بیان کند، مد نظر است.

 

راکی با بیان اینکه زبان دوم زبانی است که به صورت هدفمند به کودک آموزش داده می‌شود، گفت: یکی از مشکلات رایج در یادگیری زبان دوم آموزش‌های ضعیف والدین است.

 

وی با اشاره به اینکه زبان دوم باید توسط شخص حرفه‌ای که به کلمات و تلفظ آن‌ها مسلط است، آموزش داده شود، خاطر نشان کرد: آموزش زبان دوم به صورت غیر حرفه‌ای باعث ایجاد پایه ضعیف در کودکان می‌شود و کودک در مدرسه نیز برای یادگیری زبان دچار مشکل است.

 

این روانشناس کودک با بیان اینکه آموزش غیر هدفمند در آرامش و حافظه کودکان تاثیر دارد، افزود: آموزش هدفمند قبل از سه سالگی باعث ایجاد استرس در کودکان می‌شود، چراکه بزرگسالان از آن‌ها انتظار دارند در مقابل آموزش هدفمند پاسخ دهند.

 

راکی اضافه کرد: اگر کودکان توان آموزش هدفمند را زیر سن شش سالگی داشتند در تمام دنیا مدرسه از سن سه یا چهار سالگی شروع می‌شد.

 

وی ادامه داد: بزرگسالان نیز حتی اگر اطلاعات محدودی در زمینه زبان دوم دارند باید از پایه شروع کنند و در کنار کودکانشان برای یادگیری زبان دوم پیش روند چراکه آموزش بدون تمرین موثر نیست.

 

راکی با بیان اینکه یادگیری زبان باید به صورت اجباری وارد مقطع ابتدایی شود اما امتحانی از آن گرفته نشود، خاطرنشان کرد: با توجه به نیاز روز دنیا به ارتباط برقرار کردن، یادگیری زبان دوم باید بصورت عملیاتی انجام شود و معلم در صحبت کردن اصول دستور زبان را بکار گیرد.

 

این روانشناس کودک افزود: والدین باید همان میزان که به یادگیری ریاضی و علوم در فرزندانشان اهمیت می‌دهند به یادگیری زبان دوم نیز توجه داشته باشند، چراکه در دنیای امروز هرکسی باید بتواند با دنیا ارتباط برقرار کند.

Our Score
Our Reader Score
[Total: 1 Average: 5]