نوشته‌ها

۱۰ نکته در مورد کودکان «بیش فعال»

,

معمولا بیش‌فعالی، شیطنت و ناآرامی در کودکان بیش فعال فطری و ذاتی است و والدین در آن نقشی ندارند.

به طوری که ممکن است این دسته از کودکان به دلایل مختلفی نسبت به سایر همسالانشان

رفتارهای پرتنشی از خود بروز دهند اما اصولی‌ترین رفتار و واکنشی که والدین در این مواقع باید از خود بروز دهند چیست؟

 

به گزارش ایسنا، کودکان به طور طبیعی ممکن است تا پیش از شش سالگی رفتارهای پرتنش و پرهیجان از خود بروز دهند

اما برخی کودکان از سایر همسالان خود بی‌قرارتر و بهانه‌جوتر هستند که به آنان کودکان پرنیاز یا بیش فعال گفته می‌شود.

 

حقایق و افسانه‌ها درباره کم‌توجهی-بیش‌فعالی

 

اغلب مشکلات آنان در زمینه‌های عاطفی، سازگاری‌های اجتماعی و پیشرفت‌های تحصیلی است

که معمولا همیشگی و حل نشدنی است. در همین رابطه لیلا صادقی- روانشناس کودک و نوجوان

در گفت‌وگو با ایسنا، درباره ویژگی‌های کودکان بیش فعال و نحوه برخورد والدین نکاتی را ارائه کرده است:

 

۱- رژیم غذایی نادرست، آسم، اگزما، میگرن، کج‌خلقی ناشی از آلرژی، اختلال شنوایی

و ضربه‌ مغزی از عوامل بروز مشکلات رفتاری در کودکان است.

 

۲- تحرک غیرطبیعی، حواس‌پرتی، نامنظمی، ناآرامی، کم خوابی و بدخوابی، فراموشکاری،‌

اشکال در یادگیری، رشد نایافتگی، نارسایی ذهنی، بی‌توجهی و سر به هوایی از ویژگی‌های کودکان بیش‌فعال به شمار می‌رود.

 

۳- کودکان بیش فعال نمی‌توانند برای مدت کوتاهی روی یک موضوع تمرکز کنند، زود خسته می‌شوند

و علاقه‌مندند توجه‌ خود را به موضوع جدیدتری جلب کنند. موقع بازی کودکان دیگر را اذیت می‌کنند،

بازی دوستانشان را به هم می‌زنند، هنگام صحبت کردن کلام دیگران را قطع می‌کنند،

صداهای آزاردهنده از خود در می‌آورند، سوت می‌زنند، هنگام انجام دادن تکالیف حروف را جابه‌جا می‌نویسند

و اغلب با انگشتان خود اعمال جمع و تفریق را انجام می‌دهند و نمی‌توانند از کاغذ و قلم به‌راحتی استفاده کنند،

اغلب دوستان کوچکتر از خود انتخاب می‌کنند، زود گریه می‌کنند و به راحتی می‌ترسند.

 

بیش فعال / بیش فعالی

شیطنت کودکان / بیش فعال / بیش فعالی

 

۴- جلب توجه، نداشتن اعتماد به نفس، زود انگیختگی، درگیری با دوستان و

همسالان نیز از ویژگی‌های فرعی این دسته از کودکان به شمار می‌رود.

 

۵- با توجه به اینکه هر کودک بیش‌فعالی ویژگی‌های خاص خودش را دارد که نیازهایش کاملا فردی است

بنابراین درمان هر کودک با توجه به نیاز اصلی آنها انتخاب می‌شود اما به‌طور کلی سه راه برای درمان آنها وجود دارد.

روان درمانی یکی از این روش‌هاست که از این طریق انگیزه‌ها، علایق و مشکلات کودکان شناسایی

سپس به کودک آموزش داده می‌شود تا رفتارهایی را در پیش گیرد که سازگاری بیشتری با محیط دارد

البته در برخی موارد لازم است همه اعضای خانواده روان‌درمانی شوند به‌ویژه اگر منشا تنش و درگیری کودک خانواده باشند.

 

۶- اصلاح رفتار نیز یکی دیگر از راه‌های درمان کودکان بیش فعال به شمار می‌رود.

این روش درمانی اغلب پیچیده و بسیار تکنیکی است که البته تنها در کلینیک‌های تخصصی می‌توان

آن را انجام داد اما ساده‌ترین تکنیک این روش تعیین اهداف و پاداش‌هایی است که کودک برای رسیدن

به آن پاداش باید به آن اهداف دست یابد، هر چقدر رفتارهای سخت‌تری برای

کودک در نظر گرفته شود به تبع باید پاداش‌ها نیز افزایش یابد.

 

۷- دارو درمانی نیز سومین راه درمانی است. در این روش عمدتا کودک باید داروهایی از نوع محرک‌ها استفاده کند

که به او کمک می‌شود تا تمرکز و ثبات فکری بیشتری پیدا کند.

 

۸- با توجه به اینکه اغلب کودکان قادرند اوضاع را به نفع خود تغییر دهند، به همین دلیل به والدین توصیه می‌شود

که اگر درونشان غوغایی برپاست سعی کنند به گونه‌ای با آنها رفتار کنند که از نظر ظاهری آرام به نظر برسند

تا کودک متوجه پریشانی و ناآرامی آنها نشود. همچنین برای کودکان خود برنامه‌ریزی‌های بلندمدت نکنند

زیرا اگر کودک نتواند براساس آن برنامه عمل کند ممکن است به دلیل احساس سرخوردگی و ناتوانی کار درمان کودک را پیگیری نکنند.

 

۹- داشتن رژیم غذایی مناسب و انضباط دو عامل مهم در نگهداری کودکان پرجنب و جوش محسوب می‌شود.

لذا والدین باید در زمان معینی به کودک خود غذا دهند، از دادن تنقلات میان دو وعده اصلی به کودک خودداری کنند،

محیطی امن و بی‌خطر در خانه برای او فراهم کنند تا کودک هنگام فعالیت صدمه نبیند.

هنگام “نه” گفتن به کودک جدی باشند تا کودک بداند نمی‌تواند با اصرار، مقاومت والدین را بشکند،

در حضور کودک آهسته صحبت کنند که در این زمینه لازم است همه اعضای خانواده و اقوام همکاری کنند

و تحت هر شرایطی آرامش خود را حفظ کنند. با کودکانی که در امر یادگیری دچار مشکل هستند

آرام و شمرده صحبت کنند زیرا صدای زیاد باعث می‌شود آنها نتوانند مطالب را درک کنند و همین باعث عصبی‌تر شدن آنها می‌شود.

 

۱۰- باتوجه به اینکه اغلب مردم کودکان پر جنب و جوش و به اصطلاح «شیطون» را پس می‌زنند

و برای آنها ارزشی قائل نیستند، به همین دلیل پس از مدتی احساس کمبود و حقارت شدید در این کودکان مشاهده می‌شود.

لذا زمانی که کودک کار نیکی انجام داد والدین او را تشویق و دلگرم کنند، کودک را در مدرسه‌ای ثبت‌نام کنند

که کلاس‌ خلوت‌تر باشدهمچنین والدین می‌توانند کودک خود را در ساعتی از شبانه‌روز برای چند دقیقه به سکوت و آرامش

تشویق کنند، به گونه‌ای که هوا را از راه بینی وارد شش‌ها و بازدم را از دهان خارج کنند،

این کار به‌ویژه در مواقعی که کودک احساساتی و هیجان زده است او را آرام می‌کند.

Our Score
Our Reader Score
[Total: 0 Average: 0]

حقایق و افسانه‌ها درباره کم‌توجهی-بیش‌فعالی

,
کم‌توجهی-بیش‌فعالی

ماه اکتبر (مهر-آبان) به عنوان ماه جهانی آگاهی‌بخشی در مورد اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی انتخاب شده است

که امسال با تمرکز از بین بردن باور و تصاویر منفی در مورد این اختلال گرامی داشته می‌شود.

اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی (ADHD) یک کم‌توانی رفتاری است که تمرکز کردن را برای مبتلایان دشوار می‌کند.

اگرچه اغلب موارد ابتلا به این اختلال در بازه سنین ۶ تا ۱۲ سال تشخیص داده می‌شود،

تفاوت در سطح بروز علائم آن باعث می‌شود این بیماری در برخی از افراد تا سنین بزرگسالی تشخیص داده نشود.

به گزارش خیریه انگلیسی Action ADHD، تقریبا ۱.۵ میلیون فرد بالغ در انگلستان به این اختلال مبتلا هستند

اما از این تعداد تنها مشکل ۱۲۰ هزار نفر تشخیص داده شده است.

 

۱۸ نشانه بیش فعالی را بشناسید

 

ماه اکتبر (مهر-آبان) هرسال به عنوان ماه جهانی آگاهی‌بخشی در مورد اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی انتخاب شده است

تا با استفاده از اطلاعات قابل اعتماد مبتنی بر شواهد به دست آمده از تحقیقات علمی

به عموم مردم در مورد این کم‌توانی آموزش داده شده و باورهای نادرست در مورد آن از بین برده شوند.

 

تعریف

 

کم‌توانی کم‌توجهی-بیش‌فعالی یک اختلال رفتاری است که معمولا در قالب یک الگوی همیشگی

از بی‌توجهی و بیش‌فعالی-تکانشگری بروز می‌کند که در مقایسه با آن‌چه در دیگر افراد مشاهده می‌شود، شدیدتر و مداوم‌تر است.

مبتلایان به اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی علاوه بر مشکلاتی که در تمرکز کردن بر روی یک موضوع خاص

با آن روبه‌رو هستند، انرژی مضاعفی را احساس می‌کنند به این معنا که کنترل آن‌چه می‌گویند و انجام می‌دهند،

برایشان کار ساده‌ای نیست. این دسته از افراد بدون فکر کردن حرف می‌زنند و رفتارهای تکانشی از خود نشان می‌دهند.

بیش فعالی

 

علائم

 

علائم این اختلال در کودکان و نوجوانان شامل کوتاهی بازه زمانی توجه، ناتوانی در گوش دادن به دیگران،

بی‌قراری و ناآرامی دائمی، پرحرفی و جسارت و بی‌باکی مفرط است.

اگرچه به نقل از سرویس بهداشت ملی انگلیس تعریف علائم در بزرگسالان مبتلا به این اختلال

به این سادگی نیست اما از جمله این علائم کلی می‌توان به ناتوانی در تمرکز و اولویت‌بندی،

بی‌قراری، فراموشکار بودن، تغییرات خلقی و بی‌صبری شدید اشاره کرد.

 

عامل بروز

 

اگرچه عامل دقیق بروز اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی ناشناخته است اما شواهد از ارثی بودن این کم‌توانی حکایت دارند.

به گزارش سرویس بهداشت ملی انگلستان، پژوهشگران در مطالعات انجام شده تعدادی تفاوت

را نیز در مغز افراد مبتلا به این اختلال در مقایسه با جمعیتی که با این مشکل دست و پنجه نرم نمی‌کنند، شناسایی کرده‌اند.

از دیگر عواملی که در بروز این اختلال در افراد نقش دارند می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

 

– تولد زودرس (قبل از هفته سی و هفتم بارداری )

– وزن پایین به هنگام تولد

– استعمال دخانیات و زیاده‌روی در مصرف الکل و مواد مخدر مادر در دوران بارداری

اگرچه ADHD می‌تواند در افراد با هر توانایی ذهنی رخ دهد اما در افرادی که با کم‌توانی در یادگیری دست و پنجه نرم می‌کنند، شایع‌تر است.  

 

درمان

 

انواع مختلفی از درمان‌ها وجود دارند که می‌توانند به افراد مبتلا یا مشکوک به این اختلال کمک کنند.

پزشکان عمومی به افراد مشکوک به این اختلال پیشنهاد می‌دهند تا در برنامه‌های گروهی پرورشی و آموزشی

شرکت کرده و یا آن‌ها را برای انجام ارزیابی‌های لازم به یک متخصص ارجاع می‌دهند.

از دیگر درمان‌های موجود برای این مشکل می‌توان به داروهایی که به تمرکز ذهن کمک می‌کنند، درمان شناختی رفتاری و مشاوره اشاره کرد.

سازمان‌ها و موسسات مربوطه در جهان امسال ماه جهانی آگاهی‌بخشی در مورد ADHD را

با شعار «بین حقایق و افسانه‌ها در مورد ADHD تمایز قائل شوید» گرامی می‌دارند

تا با افسانه‌های مخرب و باورهای نادرست در مورد این اختلال مقابله کنند.

بهتر است والدین احتمال ابتلای فرزند خود به اختلال کم‌توجهی و بیش‌فعالی را در پس ذهن داشته باشند

تا کمکی را که فرزندانشان به آن نیاز دارند برایشان فراهم کنند.

بزرگسالان مبتلا به این اختلال نیز می‌توانند با آگاهی در مورد وضعیت خود تدابیر لازم را در محیط کار و تحصیل بیندیشند.

در نهایت بهتر است تا با اختلال خود آشنا باشید و نسبت به آن آگاهی داشته باشید تا این که احساس کنید

به یک زندگی سرشار از شکست و استیصال محکوم هستید. ایرنا

Our Score
Our Reader Score
[Total: 0 Average: 0]

بازی‌درمانی چیست؟

بازی‌درمانی و اثرات آن بر کودکان و درمان و بهبود برخی اختلالات امری ثابت شده است.

انسان نیاز به حرکت و جنبش دارد و بازی بخش مهمی از این نیاز است.

هرفرد برای رشد ذهنی و اجتماعی خود نیازمند اندیشه و تفکر است و بازی خمیر مایه ی این تفکرو اندیشه است.

آمادگی جسمی و روحی برای مقابله با مشکلات بخشی از فلسفه ی بازی کودکان است.

بنابراین؛ بازی هرچه گسترده تر؛ پیچیده ترو اجتماعی ترباشد کودک از مصونیت روانی بیشتری برخوردارمی شود.

 

فلسفه‌ی بازی چیست؟

 

کشف دنیای اطراف بخش دیگری از فلسفه‌ی بازی است که کودک حس کنجکاوی خود را از این طریق ارضا می‌کند.

بازی تن و روان کودک را واکسینه می‌کند و مسؤولیت اجتماعی و اقتصادی را که در آینده باید به دوش کشد به او می‌آموزد.

کودک با بازی کردن موقعیتی به دست می‌آورد تا اعتقادات؛ احساسات و مشکلات خود را پیدا کند و مهارت‌های زندگی را بیاموزد.

 

بدون تردید بازی بهترین شکل فعالیت طبیعی هر کودک محسوب شود.بازی دنیای کودکان است. بادنیای کودکان بازی نکنید.

بازی مؤثرترین و پرمعنا ترین راه یادگیری کودکان است. بازی یکی از بهترین راه های تربیت فرزند است.

بازی منبع سرشار و غنی آموزشی است.بازی درمانی یکی از روش‌های مؤثر در درمان مشکلات رفتاری و روانی کودکان است.

 

بازی درمانی | بازی درمانی کودکان پرخاشگر

 

به طور کلی بازی نقش مؤثری در رشد کودک دارد و در خلال بازی می‌توان به بسیاری از ویژگی‌ها، مسائل و رشد کودک پی برد.

بازی های کودکان مختلف و نوع ویژگی هایی که از خود ظاهر می‌سازند تفاوت‌هایی با یکدیگر دارند.

هر چند نوع بازی‌ها در گروه‌های سنی و بچه های گروه سنی مشترکاتی دارد، اما نوع شرکت کودک در بازی اهمیت ویژه دارد.

 

” بازی‌ درمانگر” در واقع از موقعیت بازی برای ایجاد ارتباط با کودک استفاده می‌کند و تلاش می‌کند

به تخلیه هیجانی او و حل و فصل مشکلات او در زندگی عادی اش بپردازد.

 

“بازی‌درمانی” چیست؟

 

این تکنیک  انعکاس رفتار کودک است. باید احساسات کودک را طوری شناسایی کرد و آن را به کودک منتقل کرد

که کودک نسبت به اعمال و رفتار خود آگاه شود.”بازی‌درمانگر” در واقع از موقعیت بازی برای ایجاد

ارتباط با کودک استفاده و تلاش می‌کند به تخلیه هیجانی او و حل و فصل مشکلات او در زندگی عادی اش بپردازد.

 

بازی درمانی به کودکان کمک می کند تا احساسات منفی و رویدادهای ناراحت کننده‌ای را که نتوانسته‌اند با آن‌ها کنار بیایند، درک کنند.

به جای استفاده از روش‌های درمانی رایج بزرگسالان مانند گفت‌و‌گو و توضیح درباره ی چیزی که سبب ناراحتی آن‌ها شده است،

از بازی برای برقراری ارتباط به شیوه ی خود بهره می‌گیرند، بدون آنکه احساس کنند دارند بازجویی یا تهدید می شوند.

 

بازی‌درمانی فعال (Active play therapy)

 

در این روش بازی‌درمانی به کودک تعدادی اسباب بازی محدود داده می‌شود و درمانگر همزمان بازی با کودک

او را به سمت یک سناریو خاص سوق می دهد برای مثال کودکی که برادر یا خواهر تازه متولد شده دارد

و با او دچار مشکلی است بازی مار پله یا فوتبال مناسب او نیست، بهتر است او با کودک خیالی خود بازی کند

و در آن بازی کنش و واکنش های کودک سنجیده می شود.

 

درمان‌گر شروع به محبت بیش از حد به نوزاد خیالی می‌کند تا از این طریق حس حسادت کودک را برانگیخته کند

یا از طریق اولویت دادن به نوزاد در تمامی مراحل بازی سعی می کند رفتار متقابل کودک را با فرزند تازه متولد شده بسنجد.

 

 

بازی‌درمانی غیرفعال (Stimulus situation)

 

 

در این بازی‌درمانی هیچ سناریو از پیش تعیین شده ای نیست. بازی درمانگر با مشخص کردن حیطه محدودی سعی می‌کند

خود را در اختیار کودک قرار داده تا کودک درباره سناریوی این بازی نظر بدهد از این طریق

کودک می‌تواند به تخیل خود جامع عمل بپوشاند و آن را بهبود بدهد.

با توجه به اینکه اسم این روش بازی درمانی غیرفعال است اما کودک و تخیل او حضور فعالی در این سناریو دارند.

 

بازی‌درمانی و شناخت بهتر  احساسات

 

حس مفید بودن یکی از مهم ترین احساساتی است که کودک می‌تواند از بازی درمانگر خود در این وضعیت دریافت کند.

کودک در بازی‌درمانی احساسات خود را بیش از پیش می شناسد احساساتی که خیلی از افراد شاید

تا سنین میانسالی شناخت درستی از آن ها نداشته باشند.

 

براساس نظر فروید کودک با تکرار به کمال می رسد در روش بازی‌درمانی کودک پیاپی درگیر تکرار احساسات خود است

و با شناخت هریک از آن‌ها و کنترل‌شان در موقعیت‌های مختلف به مهارت‌های مورد نیاز می رسد.

 

بازی‌درمانی

 

احساسات و هیجاناتى که در اثر موقعیت بازى‌درمانى در کودک ایجاد مى‌شود

به چهار صورت قابل شناسائى است. یک مشاور یا روان درمانگر باید نسبت به این احساسات توجه کرده،

و بعد از شناسائى نسبت به حمایت و یاورى کودک اقدام کند.

 

کودک مسئولیت احساس خود را برعهده می‌گیرد که اصولا با نهاد اول شخص (من) بیان می‌شود:

مثلا در حین بازی می‌گوید: من دوستت دارم، من ازت متنفر هستم، من می‌خوام بزنمش، من میخوام …

 

کودک مسئولیت احساس خود را بر عهده نمی گیرد که این نوع بیان احساسات در کودکان به ندرت اتفاق می‌افتد

در این روش کودک عروسک خود را وارد به اعتراف به احساسات خود او می کند. برای مثال به عروسک می‌گوید

اعتراف کند که مادر کودک را دوست ندارد و از او متنفر است یا از زبان عروسک می‌گوید که مادرش را دوست ندارد.

 

کودک بصورت مستقیم به فردی که از دنیای واقعی اوست احضار احساس می‌کند مانند:

مامان دوست دارم، بابا دلم برات تنگ شده و …

کودک می تواند احساسات خود را نسبت به وسائل فیزیکی یا فردی تخیلی در ذهنش نسبت دهد

برای مثال با کوبیدن عروسک روی زمین باعث احساس ناراحتی خود را از اسباب بازی نشان دهد.

 

کدام اختلالات با بازی‌درمانی، درمان شوند؟

 

انواع اختلالاتی را که ریشه در احساسات و هیجانات کودک ، سازگاری او با محیط و … دارند، می‌توان با این روش درمان کرد.

افسردگی کودکان ، ترس‌های کودکان ، مشکلات رفتاری که ریشه اضطرابی دارند،  شب ادراری ،

ناخن جویدن ، دروغ گفتن ، پرخاشگری و … را می‌توان با استفاده از بازی‌درمانی حل کرد.

 

برای  درمان کودکان ناسازگار و کسانی که نسبت به حل مسائل مربوط به سازگاری مشکل دارند استفاده می شود.

بازی درمانی در کاردرمانی ذهنی و گفتار درمانی برای درمان و رفع اختلالات زیر استفاده می‌شود:

  • اختلال نقص توجه همراه با بیش فعالی
  • اتیسم
  • اختلال یادگیری

 

بیش فعالی و بازی درمانی

 

کودکان مبتلا به بیش فعالی چالش های خاصی را برای والدین ذاتاً شاد و سرزنده ایجاد می کنند.

به دلیل مشکلات کارکردهای اجرایی، برای آنها پیگیری قوانین و ماندن در یک پروژه از ابتدا تا انتها دشوار است.

 

سبک بازی آنها ممکن است خارج از کنترل باشد. والدین برانگیخته و عصبانی ممکن است بگویند

“اگر درست بازی نکنی، ما هم به هیچ وجه با تو بازی نمی کنیم”.

والدین بایستی به کودک خود اجازه دهند تا آزادانه بازی کنند

وگرنه آنها این پیام را دریافت می‌کنند: “تو نرمال نیستی؛ من نمیخوام باتو بازی کنم”.

 

اصول بازی درمانی

 

اسکلاین در سال ۱۹۸۲ اصول پایه‌ای را برای اجرای روش بازی‌درمانی معرفی می‌کند و معتقد است

بدون رعایت این اصول رابطه و شرایط اولیه برای بازی درمانی ایجاد نخواهد شد.

درمانگر باید به توسعه یک رابطه گرم و دوستانه با کودک بپردازد.

 

 

بازی درمانی در گفتار درمانی و کاردرمانی

بازی‌درمانی چیست؟

 

 

این رابطه اهمیت شایان توجهی بر مؤثر بودن این روش خواهد شد. شاید درمانگر ناچار شود برای ایجاد

چنین رابطه‌ای ویژگی‌هایی را در موقعیت بازی بپذیرد. همانطور که در شیوه‌های روان درمانی بزرگسالان ایجاد

رابطه مفید بسیار ضروری و در واقع اساس کار است، در بازی درمانی کودکان نیز ایجاد چنین رابطه‌ای گام اول

در شروع درمان است و بدون آن هیچ پیشرفت در کار درمان بوجود نخواهد آمد.

 

درمانگر پذیرش بدون قید و شرط از کودک داشته باشد. به عبارتی کودک بدون در نظر گرفن ویژگی‌های

خوب و بدی که دارد یا کارهای خوب و بدی که دارد مورد پذیرش قرار بگیرد.

 

پذیرش بدون قید و شرط

 

عکس این حالت زمانی اتفاق می‌افتد که درمانگر والدین یا اطرافیان به کودک چنین می‌گویند.

چون این کار بد را انجام دادی دیگر دوستت ندارم، گفتن چنین مطالبی به کودک یا ایجاد شرایطی

که چنین پیغامی را به کودک برساند، در کودک احساس پذیرش بدون قید و شرط را خدشه‌دار می‌سازد.

 

کودک لازم است احساس کند او را بدون در نظر گرفتن کارهایش دوست دارند،

او موجود ارزشمندی است و اگر تنبیهی اتفاق می‌افتد کاری که توسط او انجام گرفته زشت بوده و نه شخصیت او.

بر این اساس درمانگر تلاش می‌کند در طول جریان بازی درمانی چنین احساسی را در کودک زنده کند.

 

باید شرایط و موقعیتی حاکی از احساس آزادی برای کودک بوجود بیاید.

بازی درمانگر این کار را با کنار گذاشتن روشهای محدود کننده سخت گیرانه انجام می‌دهد،

تا کودک احساس آزادی کند. این آزادی ، آزادی در عمل و رفتار و همچنین آزادی در احساس را شامل می‌شود.

 

بطوری که بتواند احساست خود را بدون احساس محدودیت ظاهر سازد.

به عنوان یک مثال در یک جلسه بازی درمانی کودک چنین آزادی را احساس می‌کند که

عروسک کوچکی را که نمادی از برادر کوچکتر است، مفصلا کتک بزند.

 

درمانگر حضور فعال و عملکرد سریعی در جریان درمان دارد. بر حسب شرایط و موقعیت‌هایی که پیش می‌آید

رفتارهایی که از کودک سر می‌زند به موقع وارد عمل می‌شود و با مداخله مثلا تفسیر

احساسات و استفاده از رفتارهای جایگزین به کودک کمک می‌کند.

 

شناخت بهتر توانایی‌های کودک

 

درمانگر توانایی‌های کودک را مهم و با اهمیت می‌شمارد و تلاش می‌کند

و در فرصت‌های مناسب از آنها برای حل مشکل استفاده کند.

درمانگر برای این کار باید تلاش زیادی در جهت شناخت کودک و بویژه توانایی‌های او انجام دهد

و زیرکانه از این توانایی‌ها به نفع کودک استفاده کند.

 

به عبارتی به صورت فعالانه‌ای کودک را در جریان درمان شرکت می‌دهد

و با تأکید بر مهارت‌های او ، او را در جریان درمان بطور مسئولانه هدایت می‌کند.در شرایطی که در جریان

بازی درمانی ایجاد می‌شود بیشترین نقش اولیه را کودک ایفا می‌کند. کودک شرایط بازی را می‌سازد

و بازی درمانگر به عنوان هدایت کننده و تفسیر کننده روش‌های او را پیگیری می‌کند.

 

نقش بازی درمانی در اوتیسم

بازی‌درمانی در توانبخشی

 

درمانگر هیچ نوع بازی و شرایطی را برای کودک القا نمی‌کند و کودک را آزاد می‌گذارد تا به بازی بپردازد

و درمانگر آن هوشیارانه بازی او را مورد بررسی قرار می‌دهد و از آن برای درمان کودک استفاده می‌کند.

 

درمانگر تلاش نمی‌کند که فرآیند درمان را سرعت ببخشد. بازی درمانی

به صورت تدریجی ادامه و گسترش می‌یابد تا به نتیجه مورد نظر برسد.

 

در کنار آزادی و اختیار عمل که کودک در جریان بازی دریافت می‌دارد محدودیت‌هایی تنها با هدف نزدیک‌سازی

درمان به دنیای واقعی اعمال می‌شود و توجه کودک را به مسئولیت خود و احساسات خود جلب می‌کند.

 

موقعیت مناسب برای بازی درمانی:

 

بازی درمانی معمولا در کلینیک‌های کاردرمانی، گفتار درمانی و  مشاوره که

مجهز به اتاق بازی کودک هستند، انجام می‌گیرد.در این اتاق‌ها فضای مناسب

و اسباب بازی‌های مناسب برای بازی قرار داده می‌شود.

اما در هر حال بازی درمانی را در هر مکانی که مجهز به یک سری وسایل مورد نیاز

برای بازی باشد که رفتار عمل کودک را محدود نکند، می‌توان انجام داد.

منابع:

سایت رادیوکودک

انجمن پیش دبستانی ایران

سایت شبکه ملی مدارس

Our Score
Our Reader Score
[Total: 0 Average: 0]

چرا نوزادان اشک ندارند؟

,

هنگامی که به یک نوزاد در حال گریه کردن نگاه می‌کنید اشکی در چشمان وی جاری نمی‌شود. اما علت این قضیه چیست؟

وقتی که یک نوزاد به دنیا می‌آید صدای گریه او نشان دهنده سلامت اوست.

گرچه گریه نوزادان برای برخی ناخوشایند است اما والدین هر نوزاد مدت کمی پس از تولد به این صدا عادت می‌کنند

اما یک نکته وجود دارد و آن این است که گریه نوزادان با گریه کودکان کمی متفاوت است

و آن این است که نوزادان هنگام گریه اشک نمی‌ریزند.

به گفته پژوهشگران اشک برای محافظت از چشم و مرطوب نگه داشتن چشم‌ها

لازم است اما این نکته به دلایلی که ذکر خواهد شد در نوزادان رخ نمی‌دهد.

 

نوزاد با مجاری اشک متولد می‌شود

 

“سیج تیمبرلین”(Sage Timberline) متخصص کودکان در دانشگاه کالیفرنیا گفت:

وقتی با احساسات شدید مانند غم، عصبانیت یا حتی خوشبختی مواجه می‌شویم، گریه می‌کنیم.

این استرس موقتی باعث ایجاد “پاسخ جنگ یا گریز” و باعث محافظت بیشتر از چشم می‌شود.

این اشک‌ها همچنین می‌توانند به ترشح هورمون‌های محرک استرس که ممکن است در زمان‌های سخت ایجاد شده باشند، کمک کنند.

پاسخ جنگ و گریز(Fight-or-Flight Response) یک واکنش فیزیولوژیک است که جانوران در پاسخ

به ادراکاتشان نسبت به موقعیت‌های خطرناک، حمله و یا در اقدام برای نجات خود نشان می‌دهند.

این واکنش اولین بار توسط والتر برادفورد کانن توصیف شد. در نظریه او، جانداران نسبت به تهدیدات،

با مجموعه‌ای از ترشحات در کل دستگاه عصبی سمپاتیک پاسخ می‌دهند که این واکنش دلیل اصلی جنگ یا گریزشان می‌شود.

نوزاد / نوزادان / گفتار درمانی نوزاد

 

 

 

چشمان و پوست یک نوزاد تمایل به خشکی دارد

 

تیمبرلین در گفتگو با لایوساینس گفت: یکی از مزایای گریه این است که انسان پس از آن احساس آرامش می‌کند.

در حالی که نوزاد با مجاری اشک متولد می‌شود اما این مجاری به اندازه کافی رشد نکرده‌اند

که اشک از آنها جاری شود. این مجاری به اندازه کافی اشک برای پوشاندن چشم و مرطوب نگه داشتن آن تولید می‌کنند،

اما برای تشکیل قطره‌هایی که باعث ریزش بر گونه می‌شوند کافی نیستند.

وی در ادامه افزود: پس از سه یا چهار هفته از تولد، مجاری اشک آور نوزادان به اندازه کافی رشد می‌کنند

تا پس از گریه‌های طولانی اشک از چشمانشان بیاید. چشمان و پوست یک نوزاد تمایل به خشکی دارد

بنابراین مهم نیست که هوا چه میزان گرم باشد زیرا در هر صورت نوزاد در هفته اول و دوم زندگی خود عرق نمی‌کند

و علت این موضوع آن است که غدد عرقی آن نیز رشد نکرده‌اند.

 

گفتاردرمانی |گفتار درمانی |گفتار درمانی کودکان در منزل

 

انسانها دارای دو نوع غدد عرق به نام‌های غده “اکرین”(eccrine) و غده “آپوکرین”(apocrine ) هستند

که هر دو در نوزادان حتی اگر هنوز تولید عرق نکرده باشند، ایجاد می‌شوند.

غدد آپوکرین عرق را از طریق فولیکول‌های مو ترشح می‌کنند،

اما تا زمانی که تغییرات هورمونی در دوران بلوغ رخ ندهد، فعال نمی‌شوند.

در حالی که عرق آپوکرین در ابتدا بی‌بو است، اما می‌تواند بودار شود.

این عرق پر از آب و الکترولیت و همچنین استروئیدها، لیپیدها و پروتئین‌ها است

و باکتری‌ها می‌توانند از آن برای تولید بو استفاده کنند.

غدد اکرین نوزاد در ماه چهارم بارداری شکل می‌گیرند و ابتدا روی کف دست جنین و کف پا قرار می‌گیرند.

تا ماه پنجم، غدد اکرین تقریباً کل بدن را تحت پوشش خود قرار می‌دهد به گفته تیمبرلین بعد از به دنیا آمدن نوزاد،

فعال‌ترین غدد اکرین، غدد روی پیشانی است و پس از ان غدد عرق روی بالا تنه و اندام حرکتی فعال می‌شوند.

 

والدین باید بسیار مراقب گرمازدگی نوزادان باشند

 

از آنجا که نوزادان نمی‌توانند عرق کنند به پرستاران یا والدین خود تکیه می‌کنند تا خنک شوند.

وی در انتها افزود: از آنجا که نوزادان عرق نمی‌کنند والدین باید بسیار مراقب آنها بوده و

بر علائمی مانند پوسته پوسته شده پوست، تنفس سریع، بهانه‌گیری و کمتر تکان دادن دست و پا آنها نظارت کنند

زیرا آنها می‌توانند نشانه‌ای از گرمازدگی کودکان و نگه داشتن آنها در محیط گرم باشد.

در این مواقع لازم است والدین سریعا آنها را به محیطی خنک برده و تعداد لباس‌های کودک را کم کنند./ایسنا

Our Score
Our Reader Score
[Total: 0 Average: 0]

چگونه مهارت‌های گفتار کودکان را تقویت کنیم؟

,

رشد و تقویت مهارت‌های گفتار و زبان کودکان همواره مورد توجه والدین است.

کودک طبیعی در شرایط عادی حرف زدن را از اطرافیان خود می‌آموزد.

اما با رعایت بعضی از نکات ساده می توان به رشد گفتار او کمک کرد و

اگر مانعی سر راه او قرارداشت ،به موقع آن را از میان برداشت.

اغلب این موارد کارهایی هستند که معمولاً مادران به طور طبیعی انجام می دهند.

 

در واقع نوع واکنش‌های ارتباطی والدین و به ویژه مادران همراه با رشد کودک تغییر و به پیشرفت او کمک می کند.

بنابراین در هر مقطعی از رشد توجه به نکات خاصی ضروری است که در ادامه به آنها اشاره می شود:

 

تقویت مهارت‌های گفتار و زبان از تولد تا یک سالگی

  • مراقب وضعیت شنوایی نوزاد خود باشید، به ویژه دقت کنید که عفونت یا التهابات گوش او کاملاَ درمان شوند .

 

  • با نگاه کردن به فرزندتان ، صحبت کردن با او و تقلید آواسازی هایش تلاش های وی را برای برقراری ارتباط تقویت کنید.

 

  • خنده ها و حالات چهره او را تکرار کنید.

 

  • به او بیاموزید که حرکاتی از این قبیل را تقلید کند:

دست زدن ( دس دسی) ، سَر- سَری ، بوسه فرستادن ، لی لی حوضک ، دالی موشه ،

بای بای . انجام این حرکات رعایت نوبت را آموزش می دهد که در مکالمه نقش مهمی دارد.

 

  • در حین انجام هر کاری مثل لباس پوشیدن ، غذا خوردن یاحمام کردن حرف بزنید

( مثلاً : مریم دامن‌شو بپوشه، مامان ماست می‌ده به مریم ،چقدرماستش خوشمزه است! )

 

  • هنگام رفتن به جایی درباره آنجا و آنچه خواهید دید یا کاری که خواهید کرد صحبت کنید.

(مثلاً ما میریم خونه مامان جون ، مامان جون یه جوجه داره ، مریم به جوجه مامان جون دونه می‌ده.)

 

  • درمورد رنگ‌ها حرف بزنید. (لباس علی آبیه)

 

  • باشمردن انگشت‌های خود یا کودک شمارش را تمرین کنید.

 

  • وقتی از پله بالاو پایین می‌روید، پله‌ها را بشمارید.

 

  • صدای حیوانات را تقلید کنید. ( پیشی می‌گه “میو میو”، هاپو می‌گه “هاپ هاپ”)

 

 

تقویت مهارت‌های گفتار و زبان از یک تا دو سالگی

 

 

  • وقتی مشغول انجام کاری هستید یا به جایی می‌روید، صحبت کنید. مثلاً وقتی با کالسکه قدم می‌زنید،

به چیزهای آشنا ( مثل ماشین ،درخت ،حیوانات ) اشاره کنید و اسم آنها را بگویید.

” پیشی رو ببین. پیشی میگه میو میو. پیشی بزرگه. پیشی زرده.”

 

  • از گفتاری استفاده کنید که هم از نظر دستور زبان درست و هم به قدری ساده باشد که کودک‌تان بتواند آن را تقلید کند.

 

  • وقتی در خانه یا اتاق کودک راه می روید، صدا سازی کنید.

 

  • ساعتی را به او نشان دهید که می‌گوید : ت- ت- ت. با هم به صدای ساعت گوش بدهید.

یک بچه گربه ( یا عروسک گربه ) پیدا کنید که مثلاً لبش را گاز گرفته و می‌گوید:

ف-ف-ف. یا یک هواپیما که لبش را گاز می‌گیرد، موتورش را روشن می‌کند و می‌گوید: و- و- و.

بعدها وقتی فرزند شما به مهد کودک یا آمادگی می‌رود و صداها را به او معرفی می‌کنند،

این صداها مانند دوستان قدیمی برایش آشنا هستند.

 

  • به خوبی می‌توان از مدت استحمام به عنوان زمان “بازی صوتی” استفاده کرد.

در این مدت شما چهره به چهره و از نظر قد، در برابر چشمان فرزندتان قرار می‌گیرید.

تقویت مهارت‌های گفتار

  • یک قایق پلاستیکی روی آب بیندازید و با صدای پ- پ-پ آن را به حرکت در آورید.

اجازه بدهید کودک هنگام تولید این صدا جریان هوا را از دهان شما احساس کند. با تکرار صدای ب- ب- ب حباب درست کنید.

موتور اسباب بازی‌ها هم منبع خوبی برای تولید صدای “ررر- ررر- ررر” هستند.

 

  • واژه‌ها را وسیع‌تر کنید. مثلاً وقتی کودک می‌گوید “ماشین”، شما بگویید: “درسته! این ماشینه. این یه ماشین قرمز بزرگه. “

 

  • سعی کنید هرروز زمانی را به خواندن کتاب برای فرزندتان اختصاص دهید.

کتاب‌هایی پیدا کنید که تصاویر بزرگی داشته باشند و در هر صفحه آن یک یا دو کلمه و یا یک عبارت یا جمله نوشته شده باشد.

هنگام خواندن کتاب، روی نام بردن تصاویر و توصیف آنها وقت بگذارید.

  • از کودک خود بخواهید تصاویری را که نام می‌برید به شما نشان بدهد.

 

  • از فرزندتان بخواهید نام تصاویر را بگوید. در ابتدا او به درخواست شما پاسخ نمی‌دهد.

فقط نام تصویر را به او بگویید. روزی او شما را با گفتن نام آن شگفت زده خواهد کرد.

 

 

تقویت مهارت‌های گفتار و زبان از دو تا سه سالگی

 

 

در این سن گفتار کودک کم کم شکل کامل‌تری به خود می‌گیرد .

اجرای توصیه‌های زیر به پیشرفت هر چه بهتر او کمک می‌کند:

 

  • از گفتاری آنچنان واضح و ساده استفاده کنید که تقلید از آن برای کودک آسان باشد.

 

  • از طریق تکرار گفته‌های کودک و افزودن جزئیاتی بر آن، به فرزندتان نشان دهید که به او گوش می‌دهید

و به حرفش علاقه دارید. مثلاً وقتی می‌گوید: ” گل قشنگ” ، شما بگویید:

” بله، گل قشنگیه. ریگ این گله قرمز روشنه. چه بوی خوبی داره ! علی می‌خواد گل بو کنه؟ ”

 

  • از کودک خود بخواهید آنچه را که گفته ولی شما به طور کامل متوجه نشده‌اید تکرار کند.

به این ترتیب او می‌فهمد که حرف‌هایش برای شما مهم هستند.

مثلاً، “می‌دونم تو یه ماشین می‌خوای . دوباره بگو کدوم ماشینو می‌خوای ؟”

 

چگونه با کودک خجالتی برخورد کنیم

 

  • کلمات فرزندتان را افزایش دهید. با خواندن کتاب‌هایی که در هر صفحه آن یک

جمله ساده نوشته شده باشد، کلمه‌های جدیدی به او معرفی کنید.

 

  • در هر صفحه از کتاب نام اشیا را بگویید و درباره تصاویر توضیح دهید.

مترادف کلمات آشنا را بیان کنید ( مثلاً مامان، خانم، زن، آدم) و این

کلمات جدید را در جمله به کار ببرید تا کودک آن را در متن و زمینه یاد بگیرد.

 

تقویت مهارت‌های گفتار و زبان

 

 

  • اشیاء مختلفی را در یک سطل بگذارید و به کودک اجازه دهید که هر بار یکی از آن‌ها را دربیاورد و نام آنرا بگوید.

شما گفته او راتکرار کرده و گسترش دهید: ” این شونه است. علی موهاشو شونه می‌کنه.”

اشیا را از سطل خارج کرده و به فرزندتان کمک کنید که آن‌ها را دسته بندی کند ( مثلاً لباس‌ها، خوراکی ها، لوازم نقاشی )

 

  • یک دفترچه یا آلبوم از تصاویر آشنایی که از مجلات قدیمی بریده‌اید تهیه کنید.

به کودک کمک کنید که تصاویر را در آلبوم یا دفتر بچسباند. روی نامیدن عکس‌ها تمرین کنید

و با استفاده از گفتار و اشاره طرز استفاده از آنها را آموزش دهید.

 

  • به عکس‌های خانوادگی نگاه کنید و نام افراد را بگویید.

 

 

  • در قالب جملات و عبارات ساده اتفاق مربوط به هر تصویر را توصیف کنید ( مثلاً عمه داره می‌خنده !).

 

  • زیر هر تصویر یک عبارت یا جمله مناسب بنویسید. مثلاً ” من می‌تونم شنا کنم.”

یا ” تولد بابا مبارک.” فرزندتان کم کم متوجه می‌شود که خواندن همان زبان شفاهی است که نوشته شده است.

 

  • از کودک‌تان سؤالاتی بپرسید که پاسخ به آننیازمند انتخاب باشد، نه فقط “بله / خیر”.

به عنوان نمونه به جای این که بپرسید: “علی جان آب می‌خوای؟” بگویید:” علی جان آب می خوای یا شیر؟”.

کاملاً منتظر پاسخ بمانید و ارتباط موفقیت آمیز را تقویت کنید:

“ممنون که گفتی چی می‌خوای.حالا مامان یه لیوان شیر میده به علی.”

 

  • همیشه آواز بخوانید و بازی‌های انگشتی انجام دهید ( مثل لی لی حوضک) و

اشعار کودکانه بخوانید (مانند اتل متل توتوله). این شعرها و بازی‌ها، کودک را با صداها و قافیه‌های زبان آشنا می‌کند.

 

  • مهارت‌های درک زبانی فرزندتان را با پرسیدن سؤالاتی که پاسخ بله/ خیر دارند تقویت کنید،

مثل “توپسری ؟” ،”این زرافه است؟” ، ” اسمت مریمه؟”

 

افزایش مهارت‌های گفتار و زبان از سه تا چهار سالگی

 

 

  • تصاویری از مجلات قدیمی ببرید. سپس با استفاده از آنها عکس‌هایی بسازید

که از نظر مفهوم اشتباه و غیر واقعی باشند. مثلاً تصویر یک سگ را داخل یک اتومبیل بچسبانید،

انگار که او رانندگی می‌کند. از کودک بخواهید بگوید که کجای تصویر اشتباه است.

 

  • تصاویر را در گروه‌های مختلف طبقه بندی کنید. اما سعی کنید با قرار دادن تصویری نامناسب

در یک مجموعه او را به فکر وادار کنید تا عضو نادرست را تشخیص دهد.

مثلاً عکس ماشین را از مجموعه گربه، جوجه و مار بردارد. به او بگویید با نظر او موافقید چون ماشین، حیوان نیست.

 

  • از طریق کتاب خواندن، آواز خواندن و صحبت در مورد کاری که انجام می‌دهید،

جایی که می‌روید و نیز خواندن اشعار کودکانه، خزانه لغات و طول گفته‌های فرزندتان را افزایش دهید.

 

  • کتاب هایی بخوانید که طرح قصه ساده‌ای داشته باشند و بعد در باره خط سیر داستان با کودک گفتگو کنید.

به او کمک کنید تا داستان را بازگو کند ویا با کمک بعضی وسایل و تغییر لباس آن را نمایش دهد.

در مورد بخش هایی از قصه که برایتان جالب بود با او صحبت کنید و بپرسید که از کدام قسمت داستان بیشتر خوشش آمده است.

 

  • به عکس های خانوادگی نگاه کنید و از فرزندتان بخواهید که توضیح دهد در هر تصویر چه اتفاقی افتاده است.

 

  • می توانید از طریق سؤال کردن مهارت های درکی کودک را تقویت کنید.

از او هم بخواهید با پرسیدن سؤال شما را گول بزند. اگر شما وانمود کنید که او سؤال های سختی می‌پرسد

و شما واقعاً گول می‌خورید، این بازی برایش بسیار جذاب خواهد شد.

 

  • اگر با استفاده از خانه عروسکی یا اسباب بازی‌ها، نمایش‌های ساده ( مثل دکتر رفتن، خرید کردن و…)

یا خاله‌بازی راه بیندازید، مهارت‌های ارتباط اجتماعی و تعریف داستان فرزندتان تقویت می‌شوند.

اگر گفته های اورا به طور کامل متوجه نشدید خواهش کنید که حرفش را تکرار کند.

این کار نشان می‌دهد که حرف های او برای شما مهم هستند.

 

 

تقویت مهارت‌های گفتار کودکان از چهار تا پنج سالگی

 

 

  • درباره ارتباط‌های فضایی و مکانی (مثل اول، آخر، وسط، چپ و راست)

و متضادها ( مانند بالا و پایین، کوچک و بزرگ صحبت کنید.

 

  • یک شئ یا پدیده را توصیف کنید و یا در مورد آن سرنخ هایی ارائه دهید

و از فرزندتان بخواهید حدس بزند شما در مورد چه چیزی صحبت می‌کنید.

 

  • روی ایجاد مجموعه ها و توصیف آن ها کار کنید ( مثلاً میوه ها، حیوانات و یا اشکال هندسی).

 

  • وقتی کودک شما چگونگی انجام کاری را توضیح می دهد، دستورات او را دنبال کنید.

 

  • وقتی فرزندتان صحبت می کند کاملاً به او توجه کنید و بعد از او تشکر و تعریف کنید و تشویقش کنید.

قبل از اینکه با کودک خود صحبت کنید، مطمئن شوید که تمام توجه او را به خود جلب کرده‌اید.

بعد از سخن گفتن مکث کنید و به او اجازه بدهید که در مورد آنچه گفته اید واکنش نشان دهد.

 

  • خزانه واژگان فرزندتان را پرورش دهید. در مورد کلمات جدید یک تعریف ارائه دهید و آن‌ها را در یک بافت به کار ببرید:

” این وسیله نقلیه توی جاده راه میره. این یه ماشینه. اتوبوس هم یک نوع وسیله‌ی نقلیه‌ی دیگه است. قطار و هواپیما هم همینطور.”

 

  • کودک را تشویق کنید تا هروقت معنی کلمه‌ای را نمی فهمد، در مورد آن سؤال کند. برای تقویت مهارت‌های گفتار مهم است.

 

  • به چیزهایی که بهم شبیه هستند یا با هم تفاوت دارند اشاره کنید. بازی‌هایی ترتیب دهید

که چنین مفاهیمی را که بعدها در مدرسه و برای آمادگی یادگیری خواندن با آن‌ها مواجه خواهد شد، در برداشته باشند.

 

  • اشیا را طبقه بندی کنید . حالا تلاش نمایید که در هر طبقه بر اساس ویژگی‌های جزئی‌تر، زیر مجموعه‌هایی ایجاد کنید

( مثلاً سنگ‌هایی که زبرند در برابر آنهایی که نرم هستند؛ یا آنهایی که سنگین‌تر یا سبک‌تر هستند، کوچک در مقابل بزرگ).

دوباره از کودک بخواهید چیزهایی را که جزو مجموعه مورد نظر شما نیستند جدا کند و توضیح دهد برای این تصمیم چه دلیلی دارد؟

 

چطور با دانش‌آموز دارای لکنت برخورد کنیم

 

  • از طریق نقش بازی کردن روی مهارت های اجتماعی و تعریف داستان کار کنید.

با تغییر لباس، استفاده از اسباب بازی ها و گفتگو، خاله بازی ، دکتر بازی ویا مغازه بازی کنید.

این کار را می‌توانید با خانه عروسکی و عروسک‌های نمایشی هم انجام دهید. به جای عروسک‌ها صحبت کنید.

 

  • داستان‌هایی که طرح ساده‌ای دارند و پیش بینی ادامه آن‌ها آسان است انتخاب کنید و برای کودک بخوانید.

از او بخواهید که ادامه ماجرا را حدس بزند. با استفاده از عروسک های دستکشی داستان را نمایش دهید.

به جای عروسک‌ها صحبت کنید. از فرزندتان بخواهید که یک صحنه از داستان  یا بخش جالب آنرا نقاشی کند.

این کارها را می‌توانید در مورد فیلم‌های تلویزیونی یا ویدئویی هم انجام دهید.

از او سؤالاتی با کلمات پرسشی کی، کِی، کجا بپرسید. و واکنش‌هایش را هدایت کنید.

 

والدین کودکان دارای اتیسم بخوانند

 

  • با طرح معماهای ساده توانایی های درکی و بیانی زبان فرزندتان را افزایش دهید.

” من رو دیوار یه چیزی میبینم که گرده و وقت را به ما نشون می ده.”

بعد از اینکه پاسخ شما را داد از او بخواهید در مورد یک شیء به شما سرنخ هایی بدهد تا شما منظور او را حدس بزنید.

 

  • به کودک دستورات دو قسمتی بدهید. مثل “کاپشنت رو از تو کمد بردار و بپوش”.

از او بخواهید توضیح دهد که یک کار را چگونه انجام داده است. وقتی دکتر بازی می کنید از او بخواهید توضیح بدهد

که چطور یک بچه را معاینه می کند. آنچه را می گوید نقاشی کنید و داستان او را زیر نقاشی بنویسید.

کودک شما به زودی قدرت داستان گویی و زبان نوشتاری را در می‌یابد.

 

  • با او بازی هایی مثل منچ یا مارو پله انجام دهید.

 

  • از فرزندتان بخواهید در برنامه‌ریزی کارهای روزانه با شما هم‌فکری کند.

مثلاً در تهیه فهرست خرید آنچه احتیاج دارید به شما کمک کند

” فکر می کنی پسر عمه‌ات برای جشن تولد چی دوست داره؟ ما الان باید چه میوه‌هایی بخریم؟”

والدین برای بهبود مهارت‌های گفتار و زبان کودکان خود لازم است به توصیه‌های گفتار درمان‌گران توجه کنند.

Our Score
Our Reader Score
[Total: 0 Average: 0]

تشخیص اتیسم در زنان مشکل‌تر است

,

پژوهشگران در مطالعه اخیرشان دریافته‌اند تشخیص اتیسم در زنان مشکل‌تر است

زیرا آنها بیشتر از مردان سعی در پنهان کردن علائم این بیماری دارند.

به گزارش ایسنا ، پژوهشگران “کالج دانشگاهی لندن” در مطالعه اخیرشان دریافته‌اند که

پدیده‌ای موسوم به “استتار اجتماعی”(social camouflaging) موضوعی است

که سبب می‌شود تشخیص اوتیسم در زنان برای پزشکان سخت‌تر شود.

به گفته محققان، تشخیص اوتیسم در  زنان ممکن است سخت‌تر باشد؛ زیرا آنها نسبت به مردان بیشتر سعی در پنهان کردن اوتیسم دارند.

اوتیسم یا درخودماندگی، نوعی اختلال رشدی از نوع روابط اجتماعی است.

 

آشنایی با اتیسم/ تشخیص اتیسم/ اوتیسم

این اختلال ذهنی سبب مشکل در ارتباطات کلامی و غیرکلامی و تعاملات اجتماعی می‌شود

و ارتباط چشمی و کلامی با دیگران و دنیای خارج را برای آنان دشوار می‌کند.

این نتایج براساس یک نظرسنجی آنلاین است که در آن پژوهشگران اطلاعاتی را

در مورد تاکتیک استتار از زنان بزرگسال مبتلا به اوتیسم و غیر اوتیسم جمع‌آوری کردند.

پژوهشگران طی این مطالعه دریافتند تفاوتی در رفتار بین افراد مبتلا به اوتیسم و افراد غیر اوتیسمی وجود ندارد

و پس از آن دریافتند زنان اوتیسمی علائم خاصی از خود نشان نمی‌دهند.

 

علائم اتیسم در ۳ سال اول زندگی

 

به گفته محققان روش‌های استتار شامل برقراری تماس بهتر چشمی و جلوگیری از انجام حرکاتی

مانند لرزش دست‌ها که افراد مبتلا به اوتیسم انجام می‌دهند، است.

پژوهشگران بر این باورند که “تقلید” سبب ایجاد این موضوع شده است چرا که افراد

مبتلا به اتیسم با مشاهده افراد غیر اوتیسمی و سالم سعی می‌کنند همانند آنها رفتار کنند.

دکتر “ویل مندی”(Will Mandy) از کالج دانشگاهی لندن در گفتگو

با گاردین گفت: کپی کردن ژست‌ها و رفتارهای افراد عادی چیزی است که در

زنان مبتلا به اوتیسم مشاهده می‌شود، اما این موضوع نگران‌کننده است.

چرا که در این صورت پزشکان براحتی نمی‌توانند اوتیسم را تشخیص دهند.

تحقیقات بیشتر در مورد “استتار اجتماعی” نه تنها درک پژوهشگران درباره این بیماری را ارتقا می‌دهد؛

بلکه به پزشکان کمک می‌کند تا با در نظر گرفتن این موضوعات بتوانند تشخیص دقیق‌تری داشته باشند.

یافته‌های این مطاله در مجله “Autism” منتشر و در فستیوال علوم بریتانیا ارائه شد.

Our Score
Our Reader Score
[Total: 0 Average: 0]

چگونه با کودک خجالتی برخورد کنیم

,

کودک خجالتی ، کودک مضطربی است که باور دارد  «من بدهستم، همه بد هستند و این افراد بد، اگر از بدی من آگاه شوند به من آسیب می زنند».

خجالت به معنی عدم حرمت نفس همراه با اضطراب است.

این صحنه حتما برای‌تان آشناست کودکی که در احوالپرسی‌های معمول روزانه با دیگران،

پشت والدینش پنهان می‌شود و در جواب احوالپرسی آن‌ها ساکت می‌ایستد.

این قبیل بچه‌ها را به‌ اصطلاح «خجالتی» می‌گویند،

مشکلی که اغلب کودکان و حتی نوجوانان و بزرگسالان ممکن است با آن روبه‌رو باشند.

در اصل این یک ویژگی شخصیتی است که نباید باعث شرمندگی شود

چون نیمی از بزرگسالان فکر می کنند خجالتی هستند

و بیش از نیمی از آن‌ها هم اذعان می‌کنند که در کودکی خجالتی بوده‌اند.

این مشکلی است که با تشویق و حمایت قابل اصلاح است.

خبر خوب این‌که کودکان خجالتی می‌توانند کم‌رویی شان را مدیریت کنند.

آن‌ها فقط کمی به حمایت نیاز دارند. پس بهتر است راه‌های کمک به آنها را پیدا کنید.

کودک خجالتی در برابر حرف دیگران حساس و بیشتر از قضاوت های منفی، به قضاوت‌های مثبت محتاج است

 

والدین کودکان دارای اتیسم بخوانند

 

 

برای کاهش این احساس آنان باید به این موارد توجه شود:

 

– همیشه احساس کودک را تایید کنید. مثلا وقتی ترسیده است، نگویید این که ترس ندارد یا نترس.

باید گفت «می‌دانم می ترسی». در صورت رد احساس کودک،

او به این نتیجه می‌رسد که من هیچی نمی‌فهمم،

هر چه احساس می کنم اشتباه است و شروع به نفی احساس خود و شخصیت خود می‌کند.

کودک خجالتی

– هرگز او را به صورت مستقیم، جلوی دوستانش یا در مقابل جمع یا حتی جلوی خواهر و برادرش اصلاح نکنید.

اگر کلمه ای گفت که اشتباه بود، در جمله‌ای به طور صحیح از آن کلمه استفاده کنید و اگر کار اشتباهی کرد،

در اتاقش به تنهایی درباره کار اشتباهش صحبت کنید.

– وقتی با شما صحبت می‌کند، کارتان را متوقف کنید و با نگاه کردن

به چشمانش و توجه خاص به او، به صحبت‌هایش گوش دهید.

– از او بخواهید برایتان کتاب بخواند، آواز بخواند یا فیلمی را تعریف کند.

شما هم نشان بدهید که مشتاق شنیدن هستید.

– هرگز به او یا کارهایش حتی به کارهای بامزه‌اش نخندید،

به ویژه در حضور دیگران؛ مگر آنکه خودش این انتظار را داشته باشد.

– بعد از ۶ سالگی (در صورت امکان با کمک مربی خصوصی) او را در زمینه

یک ورزش گروهی مثل فوتبال یا بسکتبال بسازید تا در جمع دیگران، بدرخشد.

– هرگز با فرزندتان درد دل نکنید و بدی دیگران مخصوصا همسر خود را به او نگویید.

– از ظاهر او ایراد نگیرید و او را با کسی مقایسه نکنید.

– اجازه بدهید اشتباهات بی خطر کند و در صورت نیاز بدون منت کمکش کنید.

او را به خاطر اشتباهش تنبیه نکنید.

– به او احساس گناه ندهید مثلا نگویید خسته شدم از دستت،

پیرم کردی، کاش بمیرم راحت بشوم،

به خاطر تو توی این خراب شده مانده‌ام، تو هم لنگه فلانی هستی و غیره،

از کودک به عنوان جاسوس استفاده نکرده و با وی قهر نکنید.

– روزی پنجاه بار به جا و به موقع، به او بگویید «تو خوبی».

(متشکرم پسر خوبم، ممنونم دختر خوبم و غیره)

– از خجالتی بودن او در جمع حرفی نزنید. کودکان خجالتی در برابر حرف دیگران حساس

و بیشتر از قضاوت های منفی، به قضاوت های مثبت محتاج هستند.

– بعد از هر پیشرفت کوچکی او را تحسین کنید.

امیر رحمتی روانپزشک و استاد دانشگاه
Our Score
Our Reader Score
[Total: 0 Average: 0]

علائم اتیسم در ۳ سال اول زندگی

,

آشنایی با علائم اتیسم در ۳ سال اول زندگی باعث می‌ش.د تا اقدامات درمانی برای درمان و کاهش عوارض آن شود.

اتیسم یا اختلال طیف اتیسم شامل گروهی از اختلالات عصبی تکاملی است

که باعث بروز اختلال در مهارت‌های ارتباطی و اجتماعی می‌شود.

اوتیسم  از پیش از ۳ سالگی شروع می‌شود و در تمام عمر همراه فرد است،

اما شناخت زودهنگام و اقدامات اولیه نقش مهمی در درمان و کاهش روند رشد بیماری دارد.

معمولا پسر‌ها ۵ برابر دختران در معرض ابتلا به اوتیسم قرار دارند.

طبق آمارهای ارائه شده ده‌ها میلیون نفر در دنیا از  اتیسم رنج می‌برند.

معمولا درمورد افراد دارای اوتیسم بدفهمی‌هایی وجود دارد که باعث تغییر رفتار اطرافیان نسبت به آن‌ها می‌شود.

 

روابط اجتماعی از بدو تولد تا ۱۲ ماهگی:

 

* توانایی کم برای پیش بینی بغل شدن توسط دیگران

* میزان کم نگاه کردن به افراد

* علاقۀ کم به بازیهای تعاملی(interactional)

* علاقه و احساس محبت کم نسبت به افراد آشنا

* رضایت از رها شدن تنها و ترک شدن

*طیف محدود بیانات چهره

 

 

روابط اجتماعی از ۱۲ تا ۳۶ ماهگی:

 

* تماس چشمی غیرطبیعی

* اسناد  اجتماعی اندک( social referencing )

* علاقۀ کم به سایر کودکان

* لبخند اجتماعی محدود

* میزان کم نگاه کردن به افراد

* به اشتراک  گذاشتن کم لذات و هیجان (sharing)

 

کودک دارای اوتیسم

 

بازی از بدو تولد تا ۱۲ ماهگی:

 

کودکان دارای اتیسم در این محدوده سنی علاقه کمی به بازی‌های تعاملی دارند.

 

بازی از ۱۲ تا  ۳۶ ماهگی:

 

* بازی عملکردی محدود

* عدم وجود بازی وانمودی(Pretend play)

* تقلید حرکتی کم (motor imitation)

ارتباط از بدو تولد تا ۱۲ ماهگی:

 

کودکان دارای اتیسم در این محدوده سنی علائم زیر را دارند؛

* واکنش ضعیف به اسم (عدم واکنش به صدا زدن)

* اغلب به اشیا نگه داشته شده توسط دیگران نگاه نمی کند.

 

ارتباط  از  ۱۲  تا ۳۶ ماهگی:

 

کودکان دارای اوتیسم در زمینه ارتباط علائم زیر  را دارند؛

* میزان کم ارتباط کلامی و یا غیرکلامی

* ناتوانی از اشتراک علایق (از طریق اشاره کردن، سهیم شدن، بخشیدن، نشان دادن)

* پاسخ ضعیف به اسم

* پاسخ ضعیف به ژست های ارتباطی (اشاره کردن، دادن، نشان دادن)

* استفاده از بدن دیگران بعنوان یک وسیله (کشیدن دست دیگران به سمت وسیلۀ مورد نظر بدون برقراری تماس چشمی)

 

علایق محدود/رفتارهای کلیشه‌ای از بدو تولد تا ۱۲ ماهگی:

 

* در دهان بردن اشیا به میزان زیاد

* دوست ندارد لمس شود.

 

والدین کودکان دارای اتیسم بخوانند

 

علایق محدود/رفتارهای کلیشه‌ای از ۱۲ تا ۳۶ ماهگی:

 

علائم اتیسم در این زمینه شامل موارد زیر است:

* رفتارهای حسی نامعمول

* حساسیت افزایش یا کاهش یافته به محرک های حسی، صداها، مزه ها ..

* حرکات کلیشه ای دست ها یا انگشتان (mannerism)

* استفاده نامتناسب از اشیا

* بازی و علایق تکراری

 

منبع: کتاب مرجع روانپزشکی کودک و نوجوان لوویس / ویرایش ۵ / ۲۰۱۷ / فصل اختلالات طیف اوتیسم / جدول ۵٫۲٫۱٫۵

Our Score
Our Reader Score
[Total: 1 Average: 1]

سزارین خطر ابتلا به اتیسم را افزایش می‌دهد

,

نتایج یک تحقیق نشان می‌دهد نوزادانی که به روش سزارین متولد می‌شوند

۳۳ درصد بیشتر در معرض ابتلا به اختلال اتیسم هستند.

به گزارش ایسنا، محققان با مطالعه روی اطلاعات مربوط به ۲۰ میلیون تولد دریافتند

که زایمان به روش سزارین می‌تواند خطر ابتلا به اختلال اوتیسم را در نوزاد حدود ۳۳ درصد افزایش دهد.

همچنین یافته‌های بدست آمده که بر اساس بررسی ۶۱ مطالعه از ۱۹ کشور جهان بوده حاکی از آن است

که کودکان متولد شده به روش سزارین ۱۷ درصد بیشتر احتمال دارد به اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی مبتلا شوند.

موسیقی درمانی و گفتار درمانی در درمان اتیسم

محققان این مطالعه از موسسه کارولینسکا در سوئد و استرالیا اظهار داشتند:

تولد به روش سزارین به طور چشمگیری با ابتلا به اختلال‌های اتیسم و کم‌توجهی-بیش‌فعالی مرتبط است.

هرچند در این مطالعه این موضوع تایید نشد که وضع حمل به روش سزارین چه به صورت برنامه‌ریزی شده

و چه به شکل اضطراری به طور مستقیم بر خطر ابتلا به این دو نوع اختلال تاثیر دارد.

به گزارش روزنامه ایندیپندنت، به گفته محققان فاکتورهایی همچون بالا بودن سن مادر یا

خطر زایمان زودهنگام که به این نوع جراحی منجر می‌شود می‌تواند توضیح‌دهنده این ارتباط باشد.

 

اتیسم یک اختلال رشدی است که بر توانایی برقراری ارتباط کودک با دیگران تاثیر می‌گذارد.

علائم این بیماری تا سن ۲ سالگی در کودک ظاهر می‌شود.

 

کودکان دارای اتیسم در تولید اصوات گفتاری، پیشرفت زبانی و ارتباط غیرکلامی با مشکلاتی روبرو هستند.

از این رو ارتباطات اجتماعی برای این کودکان چالش برانگیز است.

 

کودکان دارای اتیسم یا اصلاً حرف نمی‌زنند یا در ساخت جملات مشکل دارند.

 

از این رو گفتار درمانی برای این گروه از کودکان می‌تواند مؤثر باشد.

 

متخصص گفتار درمانی از تکنیک‌های گوناگونی برای تقویت مهارت‌های گفتاری، زبانی، تعاملات اجتماعی

و مهارت‌های غیرکلامی بعد از ارزیابی وضعیت کودک استفاده می‌کند.

علائم کودکان اوتیسم:

– ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲ زﻧﺪ. ﺧﻮدش را روی زﻣﻴﻦ ﻣﻲ ﻛﺸﺪ. ﺧﻮدش را ﻣﻲ‌زﻧﺪ ﻳﺎ ﮔﺎز ﻣﻲ‌ﮔﻴﺮد.

– دﺳت‌ها و ﺑﺪن ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺷﻜﻠﻲ ﻏﻴﺮ ﻋﺎدی ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻲ‌دﻫﺪ.

وﻗﺘﻲ ﺻﺪاﻳﺶ ﻣﻲ‌ﻛﻨﻴﺪ ﭘﺎﺳﺦ ﻧﻤﻲ‌دﻫﺪ.

– وﻗﺘﻲ ﺑﻪ او ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻲ‌زﻧﻴﺪ، ﭘﺎﺳﺦ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺷﻤﺎ را ﻧﻤﻲ‌دﻫﺪ.

اوتیسم

اوتیسم/ اتیسم

ﻛﻠﻤﺎت و ﺟﻤﻼت ﺑﻲ ﻣﻌﻨﻲ ﺑﻪ ﻛﺎر ﻣﻲ‌ﺑﺮد.

ﺑﺪون دﻟﻴﻞ ﻣﻲ‌ﺧﻨﺪد ﻳﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ‌ﻛﻨﺪ.

Our Score
Our Reader Score
[Total: 0 Average: 0]

۱۸ نشانه بیش فعالی را بشناسید

,

علائم و  نشانه‌ بیش فعالی در کودکان گام مهمی برای شناسایی و درمان بشمار می‌رود.

تشخیص بیش فعالی بسیار سخت و دشوار است. در اکثر موارد پزشکان قادر به تشخیص این بیماری نیستند.

درباره کودکی که با چنین اختلالی تشخیص داده می‌شود سه علامت را نباید از یاد ببرید

که شامل پرتحرکی، کمبود توجه و تمرکز و در نهایت اعمال تکانه ای (کارهای ناگهانی و غیرقابل پیش بینی) است.

زمانی که پزشک بتواند جزئیات لازم را از والدین و مدرسه به دست آورد می‌توان معیارهای لازم را در نظر گرفت.

علائم اختلال بیش فعالی ـ کم توجهی باید در بیشتر از یک مکان دیده شود مثلاً خانه و مدرسه

و البته اینکه برای چند ماه این علائم بروز کند. داشتن شش علامت یا بیشتر از علائم اختلال کم توجهی

یا بیش فعالی که باید دست کم شش ماه وجود داشته باشد تا بتوان گفت کودک بیش فعال است.

 

گفتاردرمانی |گفتار درمانی |گفتار درمانی کودکان در منزل|

علائم بیش فعالی تعدادی از علائم مربوط به بیش فعالی و اختلال توجه و تمرکز شامل موارد زیر است:

 

ـ کودک غالباً با دست هایش بازی می کند و در جایش می لولد.

ـ کودک معمولاً کلاس را ترک می کند. ـ غالباً می‌دود یا می‌پرد.

ـ اغلب بازی یا فعالیت‌هایش پر سر و صداست.

ـ به نظر می‌رسد کودک همیشه در حال حرکت است.

ـ زیاد صحبت می‌کند.

ـ از توجه به جزئیات ناتوان است.

ـ اغلب قادر به پیگیری دستورات یا اتمام کارها نیست.

ـ اغلب وسایل خود را گم می کند.

بیش فعالی/ شیطنت کودکان

علت اختلال بیش فعالی مشخص نیست.

البته پژوهشگران علت‌هایی از جمله عوامل ژنتیک و یا عصب شیمیایی را برای این اختلال برشمرده اند،

اما بین آنها توافق وجود ندارد.

البته توجه داشته باشید برخلاف نظر عموم علت این اختلال نتیجه تربیت نادرست و فرزند پروری نامناسب نیست.

این باور اشتباه است و والدین نباید خود را به دلیل ابتلا فرزندشان به بیش فعالی سرزنش کنند.

 

این اختلال دلایل بیولوژیک دارد.

 

کاردرمانی کودکان |کاردرمانی کودکان چیست؟ | تاثیر کاردرمانی در کودکان | مرکز کاردرمانی

 

  ۱۸ نشانه رفتاری  کودکان دارای بیش فعالی:

 

۱. کودک معمولاً در توجه دقیق نسبت به جزئیات ناموفق است یا اینکه در انجام تکالیف مدرسه و یا دیگر فعالیتها اشتباههایی ناشی از بی توجهی از او سر می زند.

۲. معمولا در حفظ توجه در حین بازی و تکالیف مشکل دارد.

۳. به نظر می رسد که به آنچه به طور مستقیم به او گفته می شود گوش نمی دهد.

۴. در انجام چند عمل پشت سر هم نا موفق است.

۵. از کارهایی مثل تکالیف مدرسه یا خانه که به تلاش ذهنی احتیاج دارند اجتناب می کند و یا به شدت آنها را ناخوشایند می داند.

۶. معمولا اسباب بازی ها ،لوازم مدرسه و سایر وسایل شخصی اش را گم می کند.

۷. صدا و یا هر محرک بیرونی به راحتی حواس او را پرت می کند.

۸. کارهایی که به او محول شود را به راحتی فراموش می کند.

۹. کارهایش را نیمه کاره رها می کند.

۱۰. بدون سر و صدا بازی کردن برایش دشوار است.

۱۱. وقتی روی صندلی می نشیند یا دست و پاهایش را تکان می دهد یا روی صندلی پیچ و تاب می خورد.

۱۲ . در کلاس درس برایش مشکل است که روی صندلی خود بنشیند.

۱۳. از بازیهای آرام لذت نمی برد و انجام آن برایش مشکل است.

۱۴. بیش از اندازه حرف می زند.

۱۵. معمولا رعایت کردن نوبت برایش مشکل است.

۱۶. معمولا در حرف دیگران می پرد یا وارد بازیهای بقیه می‌شود.

۱۷. مشکلات خواب در آنها بیشتر دیده می‌شود.

۱۸. رفتارهای پرخاشگرانه بیشتر نشان می‌دهند.

 

درمان بیش فعالی

 

پس از آشنایی به نشانه  های بیش فعالی باید بدانیم که درمان سریع برای ADHD وجود ندارد

اما علائم آن قابل شناسایی و کنترل هستند.

بهتر است والدین برای کمک کردن به خود و کودکشان در مورد این اختلال اطلاعات بیشتری کسب کنند.

همچنین برنامه تربیتی ویژه ای را متناسب با نیازهای فرزند خود طرح ریزی کنند.

درست است که کنار آمدن با کودکان بیش فعال کار ساده ای نیست اما والدین باید بدانند که این افراد ذاتا بد نیستند

اما بدون مصرف دارو و رفتار درمانی نمی‌توانند رفتار خود را کنترل کنند.

در این مورد خانواده، معلم و مدرسه باید با یکدیگر همکاری داشته باشند.

والدین باید از تنبیه بدنی کودک خود جدا خودداری کنند و با او با محبت رفتار کنند.

دارو درمانی هم در صورت تجویز پزشک کمک بسیاری به این دسته از کودکان می کند.

مطالعات نشان داده است رژیم های غذایی هم می‌تواند برای کمک به این افراد کارساز باشد.

آنها باید از زیاده روی در مصرف شکر و غذاهای حاوی آن مانند کیک، شیرینی، شکلات، بیسکویت

و نوشابه‌های شیرین که تحریک کننده هستند خودداری کنند.

برخی از افراد که در کودکی بیش فعال بوده اند این مشکل را تا بزرگسالی با خود به دوش می کشند

و حتی در بعضی موارد بیش فعالی فرد در سنین بزرگسالی تشخیص داده می شود.

این دسته افراد در بزرگسالی دیگر تحرک زیاد و مشکل آفرین ندارد بلکه از احساس بی قراری رنج می برند.

Our Score
Our Reader Score
[Total: 0 Average: 0]