۱۸ نشانه بیش فعالی را بشناسید

,

علائم و  نشانه‌ بیش فعالی در کودکان گام مهمی برای شناسایی و درمان بشمار می‌رود.

تشخیص بیش فعالی بسیار سخت و دشوار است. در اکثر موارد پزشکان قادر به تشخیص این بیماری نیستند.

درباره کودکی که با چنین اختلالی تشخیص داده می‌شود سه علامت را نباید از یاد ببرید

که شامل پرتحرکی، کمبود توجه و تمرکز و در نهایت اعمال تکانه ای (کارهای ناگهانی و غیرقابل پیش بینی) است.

زمانی که پزشک بتواند جزئیات لازم را از والدین و مدرسه به دست آورد می‌توان معیارهای لازم را در نظر گرفت.

علائم اختلال بیش فعالی ـ کم توجهی باید در بیشتر از یک مکان دیده شود مثلاً خانه و مدرسه

و البته اینکه برای چند ماه این علائم بروز کند. داشتن شش علامت یا بیشتر از علائم اختلال کم توجهی

یا بیش فعالی که باید دست کم شش ماه وجود داشته باشد تا بتوان گفت کودک بیش فعال است.

 

گفتاردرمانی |گفتار درمانی |گفتار درمانی کودکان در منزل|

علائم بیش فعالی تعدادی از علائم مربوط به بیش فعالی و اختلال توجه و تمرکز شامل موارد زیر است:

 

ـ کودک غالباً با دست هایش بازی می کند و در جایش می لولد.

ـ کودک معمولاً کلاس را ترک می کند. ـ غالباً می‌دود یا می‌پرد.

ـ اغلب بازی یا فعالیت‌هایش پر سر و صداست.

ـ به نظر می‌رسد کودک همیشه در حال حرکت است.

ـ زیاد صحبت می‌کند.

ـ از توجه به جزئیات ناتوان است.

ـ اغلب قادر به پیگیری دستورات یا اتمام کارها نیست.

ـ اغلب وسایل خود را گم می کند.

بیش فعالی/ شیطنت کودکان

علت اختلال بیش فعالی مشخص نیست.

البته پژوهشگران علت‌هایی از جمله عوامل ژنتیک و یا عصب شیمیایی را برای این اختلال برشمرده اند،

اما بین آنها توافق وجود ندارد.

البته توجه داشته باشید برخلاف نظر عموم علت این اختلال نتیجه تربیت نادرست و فرزند پروری نامناسب نیست.

این باور اشتباه است و والدین نباید خود را به دلیل ابتلا فرزندشان به بیش فعالی سرزنش کنند.

 

این اختلال دلایل بیولوژیک دارد.

 

کاردرمانی کودکان |کاردرمانی کودکان چیست؟ | تاثیر کاردرمانی در کودکان | مرکز کاردرمانی

 

  ۱۸ نشانه رفتاری  کودکان دارای بیش فعالی:

 

۱. کودک معمولاً در توجه دقیق نسبت به جزئیات ناموفق است یا اینکه در انجام تکالیف مدرسه و یا دیگر فعالیتها اشتباههایی ناشی از بی توجهی از او سر می زند.

۲. معمولا در حفظ توجه در حین بازی و تکالیف مشکل دارد.

۳. به نظر می رسد که به آنچه به طور مستقیم به او گفته می شود گوش نمی دهد.

۴. در انجام چند عمل پشت سر هم نا موفق است.

۵. از کارهایی مثل تکالیف مدرسه یا خانه که به تلاش ذهنی احتیاج دارند اجتناب می کند و یا به شدت آنها را ناخوشایند می داند.

۶. معمولا اسباب بازی ها ،لوازم مدرسه و سایر وسایل شخصی اش را گم می کند.

۷. صدا و یا هر محرک بیرونی به راحتی حواس او را پرت می کند.

۸. کارهایی که به او محول شود را به راحتی فراموش می کند.

۹. کارهایش را نیمه کاره رها می کند.

۱۰. بدون سر و صدا بازی کردن برایش دشوار است.

۱۱. وقتی روی صندلی می نشیند یا دست و پاهایش را تکان می دهد یا روی صندلی پیچ و تاب می خورد.

۱۲ . در کلاس درس برایش مشکل است که روی صندلی خود بنشیند.

۱۳. از بازیهای آرام لذت نمی برد و انجام آن برایش مشکل است.

۱۴. بیش از اندازه حرف می زند.

۱۵. معمولا رعایت کردن نوبت برایش مشکل است.

۱۶. معمولا در حرف دیگران می پرد یا وارد بازیهای بقیه می‌شود.

۱۷. مشکلات خواب در آنها بیشتر دیده می‌شود.

۱۸. رفتارهای پرخاشگرانه بیشتر نشان می‌دهند.

 

درمان بیش فعالی

 

پس از آشنایی به نشانه  های بیش فعالی باید بدانیم که درمان سریع برای ADHD وجود ندارد

اما علائم آن قابل شناسایی و کنترل هستند.

بهتر است والدین برای کمک کردن به خود و کودکشان در مورد این اختلال اطلاعات بیشتری کسب کنند.

همچنین برنامه تربیتی ویژه ای را متناسب با نیازهای فرزند خود طرح ریزی کنند.

درست است که کنار آمدن با کودکان بیش فعال کار ساده ای نیست اما والدین باید بدانند که این افراد ذاتا بد نیستند

اما بدون مصرف دارو و رفتار درمانی نمی‌توانند رفتار خود را کنترل کنند.

در این مورد خانواده، معلم و مدرسه باید با یکدیگر همکاری داشته باشند.

والدین باید از تنبیه بدنی کودک خود جدا خودداری کنند و با او با محبت رفتار کنند.

دارو درمانی هم در صورت تجویز پزشک کمک بسیاری به این دسته از کودکان می کند.

مطالعات نشان داده است رژیم های غذایی هم می‌تواند برای کمک به این افراد کارساز باشد.

آنها باید از زیاده روی در مصرف شکر و غذاهای حاوی آن مانند کیک، شیرینی، شکلات، بیسکویت

و نوشابه‌های شیرین که تحریک کننده هستند خودداری کنند.

برخی از افراد که در کودکی بیش فعال بوده اند این مشکل را تا بزرگسالی با خود به دوش می کشند

و حتی در بعضی موارد بیش فعالی فرد در سنین بزرگسالی تشخیص داده می شود.

این دسته افراد در بزرگسالی دیگر تحرک زیاد و مشکل آفرین ندارد بلکه از احساس بی قراری رنج می برند.

Our Score
Our Reader Score
[Total: 0 Average: 0]
2 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *